همه زندگی من

چارلی سرانجام در یکی از همان شب‌ها، از درون صف تماشاگران به روی صحنه جست و راهی را پیمود که در تاریخ، او را به استاد بازیگران و نقش‌آفرینان تبدیل کند تا جایگاه بلند او در سینما برای هیچ بازیگر دیگری در دسترس نباشد.

چارلز اسپنسر چاپلین نزدیک به 130 سال پیش چشم به جهان گشود و چنان زندگی کرد که یک هنرمند واقعی زندگی می‌کند.

سال 1889 چارلی در لندن، پایتخت انگلستان به دنیا آمد. تقریبا همزمان با تولد او، توماس ادیسون دستگاهی را اختراع کرد به نام کینوسکوپ که مقدمه‌ای بود برای اختراع دوربین فیلمبرداری.

پدر چارلی یک نوازنده، بازیگر معمولی تئاتر و مادرش هنرپیشه و خواننده بود و این طبیعی است که فرزند این زوج هم فردی هنرمند از آب دربیاید. چارلی کوچولو از همان ابتدا طعم دوره‌گردی و گذران زندگی از راه اجرای نمایش و آوازخوانی را چشید و با سختی‌های این زندگی خو گرفت. چارلی کار هنری‌اش را در 5 سالگی با بازی روی صحنه شروع کرد. او با استعداد و ذوقی که در تقلید از رفتار دیگران داشت، همه را مجذوب خودش می‌کرد. اولین ضربه زندگی، او زمانی بود که پدرش از دنیا رفت و او را با مادر و برادر ناتنی‌اش تنها گذاشت. از همان زمان، زندگی چهره سخت و بی‌رحم خود را نشان داد و او را به ولگردی در خیابان‌های فقیرنشین و پرازدحام کشاند. برای چارلی دیدن نمایش از همه چیز مهم‌تر بود. وقتی یک پنی از مادرش برای خرید خوراکی می‌گرفت، با آن به سالن نمایش می‌رفت و در حالی که دلش از گرسنگی ضعف می‌رفت با دهانی باز، شیفته بازی بازیگران حرفه‌ای نمایش می‌شد. او همچنین با خرید و مطالعه کتاب‌های دست‌دوم، سعی می‌کرد مسائل مهم را درک کند و بر دانش خود بیفزاید.

فیلم‌های چارلی همه به نوعی گویای گذشته تلخ و پراندوه اوست. در بیشتر آثار او، ولگردی، تنهایی و فقر و تنگدستی بخوبی خود را نشان داده است. چارلی نابغه علاوه بر بازیگری، فیلمنامه می‌نوشت، کارگردانی می‌کرد، تدوین می‌کرد و برای فیلم‌هایش موسیقی هم می‌ساخت.

سبک چارلی مشخص بود و از جلوه‌های ویژه در فیلم‌هایش استفاده چندانی نمی‌کرد. او از هیچ هنرپیشه بدلی به جای هنرپیشه‌های اصلی سود نمی‌برد که شیوه‌ای مناسب برای جلب همدردی تماشاگران بود. در فیلم‌های او دوربین حرکات کمی داشت. انگار حرکت‌ها را روی صحنه تئاتر می‌دید و از آن فیلمبرداری می‌کرد.

چاپلین مجموعا 81 فیلم ساخت که با شرایط زمانی، هماهنگی و وابستگی داشت. او سال‌های آخر عمر خود را به دور از غوغای سینما، در میان مناظر زیبا سپری کرد و بالاخره در سال 1977 بر پرده فیلم زندگی چارلی، کلمه پایان نقش بست.

محمدحسین قاسمی