یک فیلم نامتعارف

صداها، فیلم نامتعارفی است. از همان عنوان‌بندی فیلم، مخاطب با تصاویری مواجه می‌شود و صدایی را روی آن می‌شنود که در ذهن او سابقه‌ای ندارد. ابتدای فیلم هم سوژه اصلی و نتیجه‌گیری نهایی فیلم بیان می‌شود و پس از آن درست در جایی از قصه که مخاطب منتظر رخ دادن حادثه اصلی داستان است، تصویر به داستان دیگری کات می‌خورد. در داستان دوم نیز به محض این‌که قصه به جای خاصی می‌رسد، سر و کله شخصیت‌های دیگر پیدا می‌شود و تقریبا از میانه فیلم است که مخاطب متوجه می‌شود فیلم داستان خود را برعکس تعریف می‌کند. البته چنین شکل روایتی خاصی مورد علاقه مخاطب عام سینما نیست و ممکن است در میانه فیلم با بیان چند جمله ناپسند تالار سینما را ترک کند، اما مخاطبی که با فیلم ارتباط برقرار می‌کند و ذهن خود را با شخصیت‌های داستان درگیر می‌کند، در ادامه فیلم شاهد داستانی عاشقانه است که گاهی بدجوری احساس آدمیزاد را قلقلک می‌دهد.

صداها فیلم قابل احترامی است. همه چیز نشان می‌دهد گروه سازنده تلاش کرده‌اند فیلم سالمی بسازند. شعور و فهم مخاطب هم دست‌کم گرفته نشده و در بخش‌هایی مانند بازیگری فیلم زحمت فراوانی برده است. رضا کیانیان که استاد ایفای نقش‌های کوتاه است، در این فیلم یکی از بهترین بازی‌‌های خود را ارائه کرده است. دیگر بازیگران هم در همان حضور کوتاه تاثیر خوبی بر فیلم گذاشته‌اند. شاهکار فیلم، سکانس پایانی آن است که روایتی عاشقانه از ازدواج زن و مردی میانسال دارد که تقدیر و شرایط، تصمیم تلخی برای آنها گرفته است. این فیلم هنوز روی پرده سینماهاست.