ناصر صبوری

متجاوزان درحاشیه امن

خودرو پلیس آژیرکشان مقابل یک خانه ویلایی توقف می‌کند. زن و مرد جوان در بهت و حیرت بدون توجه به حضور ماموران با خود حرف می‌زنند، کودک یکساله آنها با گریه‌های بی‌امان خود در جستجوی دست نوازشی است تا او را آرام کند.
کد خبر: ۲۹۳۷۶۹

زن جوان از شرم، جرات نگاه کردن به چهره شوهرش را ندارد، دقایقی پیش 3 شرور با ورود به خانه سرایداری با تهدید به بریدن سرکودک، او را مورد آزار و تعدی قرار داده‌اند...

خبر تلخ و دردآور است و شنیدن آن، احساسات را جریحه‌دار می‌کند.

تکرار این نوع حوادث در جامعه ما این پرسش را در ذهن مردم ایجاد می‌کند که این تراژدی در کدامین منزل متوقف خواهد شد؟! و اگر تساهل و تسامح کنونی در برابر متجاوزان به نوامیس مردم ادامه یابد؛ فردا نوبت کدامین بخت‌‌برگشته‌ای خواهد بود تا حرمت و حیثیت‌اش این‌گونه خدشه‌دار شود؟!

در چند روز گذشته اخبار تلخی درخصوص تجاوز به عنف در پیشانی صفحات حوادث روزنامه‌ها حک‌ شده است تا شاید مسوولان با خواندن آن چاره‌ای بیندیشند و با اجرای قاطع قانون از قربانیان چنین حوادثی احقاق حق کنند.

چندی پیش در پارک چیتگر 3 شرور 11 زن و دختررا طی مدتی ربوده و آنها را در تاریکی شب مورد آزار و اذیت قرار می دادند و پس از سرقت لباسشان، آنها را در محل رها می‌کردند تا قربانیان بواقع احساس کنند که جانیان هیچ‌حرمت و حریمی را برای مردم قائل نیستند.

روزی دیگر نیز خبر میرسد 6 متهم با ربودن یک زن خانه‌دار او را در بیابان‌های جنوب شرق تهران مورد تعدی قرار داده‌اند و امروز نیز زن جوان یک سرایدار در مقابل تهدید 3 شرور به مسلخ شرارت کشانده می‌شود و سپس ...

در آموزه‌های دینی و باورهای عقیدتی حرمت نوامیس از جایگاه ویژه‌ای برخوردار است، اما در چند سال گذشته متاسفانه نحوه مجازات متجاوزان نوامیس مردم به گونه‌ای بوده است که آنها خود را در حاشیه امنیت می‌بینند و شواهد و قرائن خود حاکی است که مجازات بازدارنده نیست. متاسفانه این تبهکاران هیچ‌گاه به مفهوم واقعی و براساس قوانین کشور، تاوان اعمال مجرمانه خود را نمی‌پردازند و در عوض این قربانیان هستند که یک عمر با کابوس تجاوز زندگی کرده و به بیماری‌های روحی و روانی مبتلا می‌شوند.

با کمال تاسف باید اذعان کرد در چند سال گذشته بازتاب مجازات این قبیل مجرمان تحت‌الشعاع مسائل سیاسی قرار گرفته است، کافی است برای یک تبهکار و مجرم مجازات سختی در نظر گرفته شود، آن گاه شاهد یک هجمه از سوی سازمان‌های به اصطلاح حقوق بشری خواهیم بود که بدون توجه به حق و حقوق قانونی فرد قربانی که زندگی او متلاشی شده است، برای فردمجرم اشک تمساح می ریزند.

چند روز پیش رئیس قوه قضاییه از مجازات‌های سنگین برای متجاوزان به عنف خبر داد؛ مجازاتی که اگر اجرا شود، شاید بتواند در کنار آسیب‌شناسی این قبیل حوادث، فضایی را ایجاد کند تا هیچ فردی به خود اجازه تعدی به نوامیس دیگران را ندهد.

آقایان مسوول توجه داشته باشند، پیامدهای اجتماعی این نوع جرایم احساس امنیت جامعه را دچار چالش جدی می‌کند و در صورت بی‌توجهی به مجازات تبهکارانی که این چنین حریم و حرمت خانواده و جامعه را هدف قرار داده‌اند، فردا باید بهای گزافی پرداخت شود.

newsQrCode
ارسال نظرات در انتظار بررسی: ۰ انتشار یافته: ۰

نیازمندی ها