«90» دوم یا «7» اول

ظرفیتی که اگر درست شناخته شود، چه بسا حتی بیشتر از برنامه نود ورزشی چشمگیر و با استقبال همراه شود. در سینمای ایران همیشه بین مثلث سازندگان فیلم، منتقدان و مردم دیوارهای بلندی وجود داشته که باعث شده هیچ‌گاه حرف همدیگر را نشنوند یا نفهمند. به سختی می‌توان گفت به خاطر نقد مثبت یا نقد منفی منتقدان، فیلمی در گیشه موفق شده یا شکست خورده است. مردم همیشه راه خودشان را پیدا کرده‌اند و خودشان تشخیص داده‌اند که به استقبال کدام فیلم بروند و یا فروش کدام فیلم را در «کف» نگه دارند. اینها همه «اتفاقات» بارها امتحان شده‌ است هر فیلم تازه‌ای که اکران می‌شود یا از پرده پایین می‌آید، مکرر می‌شود. در این میان اما سازندگان فیلم‌ها هم رگ خواب مخاطب را پیدا کرده‌اند و بی‌توجه به جدالی که در رسانه‌های مختلف برای ساخت فیلم خوب و بد درمی‌گیرد کار خودشان را می‌کنند و فیلمی که فکر می‌کنند بهتر می‌فروشد و برای این زمانه بهتر است، روانه پرده نقره‌ای سینماها می‌کنند.

اما جایگاه تلویزیون، با همه رسانه‌های مکتوب و غیرمکتوب متفاوت است. در واقع تلویزیون می‌تواند نقطه ثقل همه رسانه‌هایی باشد که تاکنون وجود داشته‌اند. دربرگیری و جامعیت تلویزیون بسیار بیشتر از رسانه‌هایی است که در حوزه سینمای ما فعالیت می‌کنند. بنابر این توجه سازندگان این برنامه که قرار است با عنوان هفت از شبکه 3 پخش شود پیش از هر چیز باید به قدرت رسانه‌ای که از آن برنامه پخش می‌شود، معطوف باشد. اگر چه وجود تهیه‌کننده‌ای که خود در عرصه سینما فعال است و با مشکلات ریز و درشت و پیدا و پنهان این حرفه آشنایی دارد، می‌تواند این اطمینان را ایجاد کند که برنامه دستپخت او از استانداردهای قابل قبول و امروزی برخوردار باشد.

اما این همه تنها یک سوی قضیه است. اصل قضیه سینما، رخدادها و مسائل جانبی آن است که اصلا سبب تهیه این برنامه شده است. سینما مانند هر پدیده دیگری به هر حال دارای حواشی گوناگونی است که چه بدمان بیاید یا خوشمان بیاید برای مخاطب جذاب است. شاهد مثالمان هم وجود انواع و اقسام رنگین‌نامه‌های مختلف است که با عکس‌های مختلف از بازیگران سینما و تلویزیون همیشه خدا روی دکه‌های روزنامه‌فروشی خودنمایی می‌کنند و حتما فروش خوبی هم دارند که توانسته‌اند جایگاه‌شان را میان انواع و اقسام روزنامه‌ها و مجلات حفظ کنند. تا اینجای کار به نظر می‌رسد سازندگان این برنامه مصالح خوبی برای تهیه یک برنامه جذاب و دیدنی دارند؛ اما باید دید هنگام اجرا چه چیزی از آب درخواهد آمد. آیا سازندگان این برنامه می‌کوشند روشی غیر از رسانه‌های مکتوب و غیرمکتوبی که می‌شناسیم در پیش گیرند و جریانی را در سینمای ایران باعث شوند. به نظر می‌رسد با توجه به جایگاه تلویزیون و تهیه‌کننده برنامه هفت حداقل انتظار این است که این برنامه بتواند مشکلات بی‌شمار سینمای ایران را در یک برنامه تازه، مطرح کند و اگر شوقی بود و همتی، باعث شود گره از کار فروبسته این سینمای نجیب و شریف بگشاید. نکته دیگر این که ایرانی جماعت به هر حال مقایسه‌گر است. خیلی مهم نیست ملاک مقایسه چه باشد، مهم این است که چیزی برای مقایسه وجود داشته باشد. برنامه نود ورزشی در رسانه و فوتبال یک برنامه موفق و کاملا مثال زدنی است که حالا به نوعی به «متر» و «عیار» تبدیل شده است. پیشنهاد می‌کنم سازندگان برنامه هفت با استفاده از تجربه برنامه نود چنان دست پر به میدان بیایند که هنگام مقایسه، نود دوم نباشند بلکه هفت، اول باشند.

مهدی غلامحیدری