شاهد یک تراژدی

بعد از تله‌تئاترهای راهی به سوی کعبه، نگراسوف و به سوی دمشق دیگر شما را در تله‌تئاتر‌ ندیدیم تا اکنون که با شایعه برگشته‌اید. درباره این غیبت و برگشت برایمان بگویید؟

درست است؛ بعد از این تله‌تئاترها که با کارگردان‌های خوبی مثل حمید سمندریان و محمد رحمانیان کار کردم، پیشنهادهایی شد ولی نپذیرفتم. در این سال‌ها بیشتر درگیر سریال‌های تلویزیونی بودم، اما وقتی رشیدی پیشنهاد بازی در این نمایش تلویزیونی را داد و نمایشنامه را خواندم، پذیرفتم که بازی کنم.

نقش شما در این تله‌تئاتر چیست؟

نقش خانم برونشون را بازی می‌کنم. این تله‌تئاتر قصه خانمی است که دهان به دهان می‌چرخد، بزرگ و بزرگ‌تر می‌شود تا تبدیل به یک تراژدی می‌شود. خانم برونشون یکی از شخصیت‌های اصلی این نمایشنامه است که من با گریم‌های مختلف آن را بازی کرده‌ام. داستان براساس متنی از نمایشنامه‌نویس فرانسوی ژان میشل ریب تنظیم شده است که ترجمه آن را خود رشیدی انجام داده و من در کنار بازیگرانی چون سیروس ابراهیم‌زاده، داریوش موفق و شبنم فرشادجو بازی می‌کنم.

چه مدت زمان برای بازی در این تله‌تئاتر صرف کردید؟

چیزی حدود 2 ماه تمرین داشتیم که البته من همه 2 ماه را به دلیل سفر در کنار گروه نبودم. ولی کار بسیار تمرین شد و ضبط آن هم حدود 3 یا 4 روز در استودیوی 11 سازمان طول کشید.

با تجربه‌هایی که شما در زمینه بازی در سریال و تله‌تئاتر دارید، از تفاوت‌های بازی در این دو قالب برایمان بگویید؟

وقتی یک بازیگر برای مجموعه تلویزیونی انتخاب می‌شود، نقش و دیالوگ‌هایی را می‌پذیرد و بازی می‌کند، اما در اجرای یک نمایشنامه بازیگرها مدت‌زمان زیادی قبل از ضبط مشغول تمرین هستند و به نوعی درگیر نقش می‌شوند، شاید در ضبط یک تله‌تئاتر حضور تماشاچی در صحنه احساس نشود و کار با چند دوربین ضبط می‌شود ولی فضای حاکم بر تولید یک نمایش تلویزیونی، خیلی متفاوت با فضای کار در یک سریال است.

آیا قبل از ضبط تله‌تئاتر تمرین هم می‌کنید؟

بله، ولی شیوه تمرین در تله‌تئاتر کاملا منطبق با تمرین روی صحنه است و همان دشواری‌ها و انرژی‌های زیاد را می‌طلبد در حقیقت تفاوت اجرای صحنه و اجرای جلوی دوربین برای خلق یک اثر نمایشی تنها در میزانسن‌ها خواهد بود؛ ولی در نوع کارگردانی هنری یا بازی بازیگران همان اصول و دقت‌ها لحاظ می‌شود. در غیر این صورت می‌توان برای ساخت یک تله‌تئاتر از همان بازیگران تلویزیونی استفاده کرد، اما می‌بینید که در تولید تله‌تئاترها معمولا چهره‌هایی تئاتری دعوت به کار می‌شوند و این حرکت ارزنده‌ای است.

من در زمان تولید تله‌تئاتر «شایعه» به استودیو آمدم و به نظر می‌رسید رشیدی حساسیت زیادی در ضبط صحنه‌ها داشت و صحنه‌ها بارها تکرار می‌شدند.

شما با این موضوع مشکلی نداشتید؟

نه، در واقع اصل کارگردانی باید به همین شکل باشد.

اگر قرار شود برای ضبط یک اثر نمایشی با 3 دوربین از هدف و پیام نمایشنامه و خواسته‌های کارگردان هنری آن به راحتی بگذریم، اثر خوبی تولید نمی‌شود. ذات و ماهیت تئاتر این است که به کوچک‌ترین نکات طرح شده در نمایشنامه اهمیت و توجه شود تا هدف اصلی نمایش به کمک عناصری چون نور، طراحی صحنه و لباس به اضافه بازی‌های خوب و روان بازیگران به تماشاچی چه در صحنه و چه در تلویزیون منتقل شود. حساسیت کارگردان کاملا منطقی بود و صحنه باید آنقدر تکرار شود که به مقصد اصلی‌اش که همان رساندن پیام و مفهوم حقیقی نمایشنامه است، نائل شود.

در حال حاضر مشغول چه کاری هستید؟

ضبط تله‌تئاتر «شایعه» چند روزی است تمام شده. من در یک سریال و بخش‌هایی از سریال جدید «کمال تبریزی» بازی داشتم. در یک فیلم سینمایی به کارگردانی «ابراهیم وحیدزاده» که تا چند روز دیگر تولید آن شروع می‌شود، حضور خواهم داشت.

منصوره بسمل