جنگ کاغذی

 ماجرا از زمانی شروع شد که منتقدی در مجله فیلم، درباره نوع بازی حامد بهداد نقدی نوشت. بهداد به این نوشته واکنش نشان داد و در ادامه هوشنگ گلمکانی، ریش‌سفید منتقدان و سردبیر مجله فیلم، از نقدی که در مجله‌اش چاپ کرده بود دفاع کرد. این دفاع باعث شد آتش به جان بهداد بیفتد و او چنان غضبناک شد که نامه‌ای سرگشاده به گلمکانی نوشت و آن را در اختیار خبرگزاری‌ها قرار داد. بهداد در این نامه با ذکر این نکته که متن یاد شده اصلا نقد نبوده و غرض‌ورزانه بوده، از گلمکانی به عنوان کسی یاد کرد که می‌خواهد نقش «پدرخوانده» منتقدان را بازی کند. او در نامه‌اش نوشت برای بازیگر شدن اصلا به منتقدان و نظر آنها احتیاجی ندارد. این نامه تند و تیز باعث شد که بسیاری از منتقدان ناراحت شوند و پاسخ‌های تند و تیزی به بهداد بدهند. حسن معظمی‌ که همه او را به عنوان منتقدی بدون حاشیه و جنجال می‌شناسند، در این باره به فارس گفت: «فعالان عرصه رسانه، رسانه‌های هنری و بخصوص بازیگران، اگر به تخصص، سطح کار، نوع کار و دانش خود اعتقاد دارند هیچ‌گاه نباید نگران نقد شدن کار خود و بازی‌هایشان باشند.» زاوان قوکاسیان، منتقد پیشکسوت هم در این باره گفت: «به نظر من هیچ بازیگری حق توهین به یک نویسنده و منتقد را ندارد و من متاسفم که بازیگری که باید در جامعه نمونه باشد، این‌گونه عمل می‌کند و متاسفم که این بازیگران جوان از بازیگران پیشکسوتی مانند جمشید مشایخی، عزت‌الله انتظامی‌، علی نصیریان و... الگو نمی‌گیرند.»

حالا باید منتظر ماند و دید حامد بهداد که انگار از نقد اولیه حسابی اعتماد به نفسش به هم ریخته است، با سیل این انتقادات چه می‌کند. اگر تاکنون نقد فقط در باب نوع بازی او بود اکنون نوع رفتار و اخلاق او نیز مورد نقد است. البته باید منتظر واکنش طرفداران بهداد هم بود.

این اختلاف را از منظر دیگر هم می‌توان نگاه کرد. دعوای بین منتقدان و صاحبان اثر نه تنها در کشور ما بلکه در تمام کشورهای دنیا، نزاعی زیر خاکستر است. کمتر صاحب اثری پیدا می‌شود که تاب نقد را داشته باشد. بیشتر کارگردانان، بازیگران و هنرمندان دوست دارند نقد فقط تعریف اثر آنها باشد و زمانی که مطلب نوشته شده به ضعف‌های آنها اشاره می‌کند جنگ و قهر آغاز می‌شود و کار به جاهای باریک هم می‌کشد که نمونه‌اش را ذکر کردیم. این مسائل زمانی حل خواهد شد که همه ما منصف باشیم و سعه صدر را فراموش نکنیم.