حسین عرفانی؛ «جمعه ایرانی» در کنار دوبله

از رادیو و برنامه صبح جمعه با شما بگویید.

برنامه صبح جمعه با شما را سعید توکل و احمد شیشه‌گران تهیه می‌کردند، آنها از مرحوم منوچهر نوذری خواستند در این برنامه با آنها همکاری کند. نوذری هم پس از بررسی‌های لازم تصمیم گرفت گروهی از هنرمندان واحد دوبلاژ را به برنامه دعوت کند تا تحولی اساسی ایجاد شود. همکاران ما هم با توجه به احترامی که برای زنده‌یاد نوذری قائل بودند، پذیرفتند و ما کارمان را در این برنامه آغاز کردیم.

فکر می‌کنید در آن دوره چه چیزی باعث شد این برنامه بشدت مورد استقبال قرار گیرد؟

چون گروه زنده برنامه صبح جمعه با شما با عشق و محبت کار می‌‌کردند، به خاطر پول و مسائل مالی مثل یک خانواده با صمیمیت و انسجام با تهیه‌کننده، سردبیر و نویسنده هماهنگ بودند، این عشق به مخاطبان هم منتقل می‌شد و ارتباط دوطرفه بود، البته نمی‌خواهم بگویم که الان چنین نیست، بلکه ممکن است هر اتفاقی در مواقعی منحصر به فرد باشد و دیگر به آن شکل تکرار نشود.

فکر نمی‌‌کنید آن زمان نمایش در رادیو کم بود و مخاطبان به نوعی تشنه چنین نمایش‌هایی بودند؟

بدون شک عوامل دیگری هم در این استقبال نقش داشتند، ولی در کل عشق و علاقه و زحمات با دل و جان گروه را موثرترین دلیل می‌دانم.

اکنون هم با رادیو همکاری دارید یا خیر؟

بله. در ادامه برنامه صبح جمعه با شما برنامه جمعه ایرانی با همان عوامل سابق تولید می‌شود که من در بخش نمایش‌هایش با این برنامه همکاری می‌کنم.

با توجه به این که بیشتر در واحد دوبلاژ مستقر هستید، وقتی وارد رادیو می‌شوید، چه خاطره‌ای برای شما تداعی می‌شود؟

وقتی وارد رادیو ارگ می‌شوم، این مکان تاریخی مرا یاد خاطرات خوب دوران بچگی و جوانیم می‌اندازد، یاد اولین روزی که پشت میکروفن نشستم و صدایم ضبط شد.

چندساله بودید که وارد رادیو شدید؟

ششم دبستان یا اول دبیرستان بودم. آن زمان گروهی را در مدرسه تشکیل داده بودیم که نمایش بازی می‌کردیم، یک روز آقای مشکاتی، استاد موسیقی مدرسه که گویا در رادیو هم کار می‌کرد نمایش ما را دید و ترتیبی داد که این نمایش را در رادیو هم اجرا کنیم. به این واسطه حضور در رادیو را تجربه کردیم.

پس شما پیش از دوبله رادیویی شدید؟

بله، من 2 سالی در رادیو ارتش در بخش نمایش رادیویی کار می‌کردم تا زمانی که وارد حرفه دوبله شدم.

آیا شما را می‌توانیم جزو مخاطبان رادیو بدانیم؟

نه به شکل دائمی، ولی گهگاهی رادیو جوان و پیام گوش می‌کنم.

با توجه به این که شما هم در رادیو بودید هم مجری تلویزیونی و هم بازیگرچطور شد به دوبله وفادار ماندید؟

چون حرفه اصلی‌ام دوبله است. رادیو را دوست دارم، اما به دلیل مشغله کاری در دوبله کمتر می‌توانم با رادیو همکاری کنم.

در برخی خبرها آمده بود شما قرار است در نقش داروغه سریال رابین هود صحبت کنید. با توجه به نقش‌های بی‌شماری که شما در طول دوران کار دوبله داشتید چرا این خبر اینقدر برای مردم جذاب بود؟

فکر می‌کنم همه دلیلش را می‌دانند، چون سریال رابین‌هود، بین مردم طرفداران زیادی دارد و مردم شخصیت‌های آن را به واسطه فیلم کارتونی آن می‌شناسند.

بیشتر دوست دارید به جای چه نقش‌هایی صحبت کنید؟ با توجه به این که سال‌ها شاید خیلی از نقش‌ها برایتان تکراری وخسته‌کننده شده باشد؟

بیشتر نقش‌هایی را دوست دارم که بازیگرش آن نقش را خیلی خوب بازی کرده باشد و به قول ما دوبلورها نقش سخت باشد که بتوانم با آن درگیر شوم و از آن چیزی یاد بگیرم و خیلی ساده و معمولی نباشد.

چرا در خیلی از کارهایی که دوبله کردید صدای شما را نمی‌توان به درستی تشخیص داد؟

برای این که من با صدایم بازی می‌کنم و با آن تیپ‌های مختلفی می‌گیرم. برای همین متوجه نمی‌شوند، چون اگر متوجه شوند، دیگر من به درستی از صدایم استفاده نکرده‌ام و به وسیله آن تیپ‌سازی نکرده‌ام.

تیپ‌های مختلف را چگونه پیدا می‌کنید؟

در جامعه و اطرافم. من تیپ مشابه نقش را اطرافم پیدا می‌کنم و به آن رنگ و بو می‌دهم تا قابل اجرا شود، البته هر روز به دنبال تیپ‌های مختلف هستم.

طی این سال‌ها میان جوان‌هایی که وارد دوبله شده‌اند، آیا صدای خاص یا استعداد نابی کشف شده است؟

برای خودم کشف این استعداد 15 سال طول کشید. درست است که وقتی من وارد واحد دوبلاژ شدم پس از 5 سال آموزش، نقش می‌گفتم، اما از زمانی که صدایم شنیده و استعدادم دیده شد 15 سال طول کشید. جوان‌ها هم باید کار کنند. باید سال‌ها زحمت بکشند تا بتوانند به جایگاه واقعی خود برسند.

با توجه به این همه سختی، چطور شما بین همه هنرها، دوبله را انتخاب کردید؟

البته درست است که من تئاتر کار کردم، اما وقتی وارد سازمان شدم، با دوبله شروع کردم که همزمان با دوبله، کارهای هنری دیگر هم انجام می‌دادم. من به خاطر دوبله ماندگار شدم.

فکر می‌کنید بهترین راه انتقال تجربیات شما به نسل جوان چیست؟

نسل جوان باید در کنار ما یاد بگیرد. باید حین کار، فوت و فن دوبله را بیاموزند. دوبله بحث تئوری خاصی ندارد و هرچه هست عملی است. مثل شاگرد مکانیکی که باید سال‌‌ها کنار دست استادش باشد تا تک‌تک کارهای فنی را بیاموزد. یک دوبلور جوان هم همین طور باید زمان بگذارد و استعداد و توانایی داشته باشد تا به یک دوبلور لایق تبدیل شود.

زینت پستادست