گنجینه‌ای گمنام

 سفر به اصفهان به لطف زنده‌شدن زاینده رودش در این روزهای پاییزی که نه سرد است و نه گرم لطفی دیگر دارد و بسیاری گفته‌اند سفر به اصفهان، سفری تاریخی است به دل فرهنگ و هنر ایران زمین، فرهنگی که شاید در هیچ کجای این سرزمین نتوان آمیخته شدنش با اسلام و شکوفایی هنرش را این چنین به نظاره نشست. اما در میان انبوه اماکن تاریخی که هر یک آینه‌ای تمام‌نما و راوی یک دوره تاریخی در شهری چون اصفهان هستند، گنجینه‌ها و موزه‌هایی نیز وجود دارند که روایتگر بخشی از تاریخ معاصر این شهر هستند.

یکی از این گنجینه‌ها موزه شهداست که سال 1381 در منطقه و ساختمانی نزدیک پل تاریخی سی و سه پل گشایش یافت و به نوعی یادگار حدود 23 هزار شهیدی است که در یک دوره 8 ساله از تاریخ معاصر این شهر، در راه آرمان‌ها و حفظ خاک و وطن، جان خود را اهدا کردند؛ موزه‌ای که در 3 تالار و با امکانات مناسب سمعی و بصری می‌تواند جاذبه‌های فراوانی برای مردم اصفهان و مسافران و جهانگردانی داشته باشد که به نصف جهان سفر می‌کنند. اما پرسشی که در این میان مطرح می‌شود، این است که بسیاری از ما که شاید به تعداد انگشتان دستانمان به اصفهان سفر کرده‌ایم چند بار به دیدن موزه شهدا رفته‌ایم؟

در این یادداشت اصلا قصد ندارم حرف‌های تکراری بزنم و بگویم شهدا مورد کم‌لطفی قرار گرفته‌اند یا ما در مقایسه با آنان و ارزش‌ها و وظیفه‌ای که داشته و داریم، خوب عمل نکرده‌ایم (که حقیقت است)! اما صرفا به عنوان یک موزه و برخورد تاریخی با آن باید پرسید چرا موسسات و آژانس‌های گردشگری و توریستی، مسافران و گردشگران بویژه غیر ایرانی خود را در کنار بازدید از اماکن تاریخی متعدد به این موزه نمی‌برند یا حداقل به ندرت می‌برند. البته یک دلیل آن به مدیران فرهنگی موزه و تبلیغات و معرفی صحیح و فراگیر آن بازمی‌گردد، بویژه آن که بسیاری از گردشگران و مسافران در روزهای تعطیل به نصف جهان سفر می‌کنند و اصولا رفتن به اماکنی چون موزه‌ها و گنجینه‌‌ها در روزهای فراغت و تعطیلی مردم رخ می‌دهد و موزه شهدا درست در چنین روزهایی مانند یک اداره دولتی درهای خود را می‌بندد و تعطیل رسمی است. این موزه می‌تواند میزبان بسیاری از مردم و مسافران نصف جهان باشد تا با یکی از درخشان‌ترین برگ‌های تاریخ معاصر این شهر بیشتر آشنا شوند.

سینا علی‌محمدی