در تپش این هفته، ماجرای فریب و تعرض در پوشش عرفانهای دروغین و رمالی را بررسی کردیم
از این استثناها در عالم ادبیات البته پیدا میشود؛بودهاند شاعران و نویسندگانی که عمر کوتاهی داشتهاند اما در همین زمان کوتاه آثار جاودانهای خلق کردهاند که هنوز هم در تاریخ ادبیات مثالزدنی است.
با این حال اما تعداد این استثناها زیاد نیست.
سلمان هراتی بدون شک یکی از همین استثناهاست، او سال 1338 در روستای مرزدشت تنکابن به دنیا آمد و از سال 1352 سرودن شعر را آغاز کرد و آرامآرام در مسیری قدم گذاشت که فقط 13 سال برای رسیدن به چیزی که میخواست فرصت داشت . در همین مدت کوتاه اما سلمان از یک شاعر تازهکار به شاعری تبدیل شد که فصل تازهای در غزل فارسی نوشت و در حوزه شعربه بیان و تشخصی ویژه رسید.
زبان شعری سلمان در اشعار نو ابتدا متاثر از سهراب سپهری بود، اما در اواخر عمرش این حوزه هم به تشخص زبانی خاصی داشت میرسید. سلمان هراتی شاعر تعدادی از شعرهای ماندگار ادبیات ایران است؛ شعرهایی که سالهاست در حافظه شعردوستان ایرانی باقی ماندهاند.
غزلهای سلمان ،سرشار از تصاویر زیبا و خلاقانه است، خلاقیت سلمان هراتی در حوزه شعر به حدی است که هنوز هم بعد از گذشت 23 سال از درگذشت او (آبان سال 1365) خیلیها شعرهای او را که زمزمه میکنند و افسوس میخورند که چرا او نماند تا راهی را که آغاز کرده بود، به سرانجام برساند.
سلمان هراتی اگرچه خیلی زود در یک سانحه رانندگی با این دنیا خداحافظی کرد، اما شعرهایش پس از 23 سال هنوز زیبایی غیرقابل وصفی دارند.
پیش از تو آب معنی دریا شدن نداشت/ شب مانده بود و جرات فردا شدن نداشت
بسیار بود رود در آن برزخ کبود/ بسیار بود و ... زهره دریا شدن نداشت
در آن کویر سوخته آن خاک بیبهار/ حتی علف اجازه زیباشدن نداشت
گم بود در عمیق زمین ریشه بهار/ بیتو ولی زمینه پیدا شدن نداشت ...
رضا عظیمی
در تپش این هفته، ماجرای فریب و تعرض در پوشش عرفانهای دروغین و رمالی را بررسی کردیم
گزارش «جامجم» درباره دستاوردهای زبان فارسی در گفتوگو با برخی از چهرههای ادب معاصر
معاون وزیر بهداشت: