jamejamonline
صفحه نخست عمومی کد خبر: ۲۸۸۶۹۴   ۲۸ مهر ۱۳۸۸  |  ۱۹:۰۲

حسین سهیلی‌زاده کارگردانی است که همه جور سریالی را در پرونده کاری خود به ثبت رسانده است؛ از کودک و کمدی بگیر تا جدی و بزرگسال و حتی مذهبی و معناگرا. بنابراین نمی‌توان سهیلی‌زاده را کارگردانی دانست که تفکر، دغدغه یا ژانر خاصی را پیگیری می‌کند و تصمیم دارد پای کارهای خود امضا بگذارد. او کارگردانی است که سفارش می‌گیرد و داستانی را مقابل دوربین می‌برد.

این کارگردان با ساخت سریال فانتزی «خانه آرزوها» به جمع کارگردانان تلویزیون پیوست. این سریال داستان زوج جوانی را روایت می‌کرد که برای زندگی به یک خانه قدیمی ‌می‌آیند که صاحبان آن مرده‌اند اما این زن و شوهر روح آنها را می‌بینند. سهیلی‌زاده با ساخت سریال «رستوران خانوادگی»‌ کارگردانی یک اثر اجتماعی با مایه‌های طنز را تجربه کرد. «دوقلوها» سومین سریال سهیلی‌زاده بود که یک کار کودک محسوب می‌شود. این کارگردان با ساخت سریال «رانت‌خوار کوچک» نشان داد، کار کمدی را تا حدودی می‌شناسد و توانایی این را دارد که مخاطب را پای سریال بنشاند و او را مشتری خود کند. موفقیت رانت‌خوار کوچک باعث شد تا سهیلی‌زاده به عنوان یک کارگردان موفق بین مردم و دست‌اندرکاران تلویزیون و تهیه‌کنندگان به شهرت برسد و چنین بود که سریال «پیله های تنهایی» با موضوع جوانان و مشکلات آنان را مقابل دوربین برد و بازهم در جذب مخاطب موفق شد. این کارگردان می‌توانست در همین ژانر کارهای بیشتری بسازد و نشان دهد که با مخاطب جوان همسو شده است و دغدغه‌های آنها را می‌شناسد و می‌داند که باید چگونه با آنها از طریق تلویزیون صحبت کند. اما بعد از این سریال بود که سهیلی‌زاده تغییر ژانر داد و سریال‌های آخرین گناه، روزهای اعتراض، گیلعاد و زخم‌های رویا را کارگردانی کرد که گیلعاد را می‌توان یک اثر سیاسی دانست که صهیونیسم و یهود را مقایسه می‌کرد، زخم‌های رویا آخرین گناه و روزهای اعتراض هم سریال‌هایی بودند که به مناسبت ماه رمضان و محرم ساخته شدند. در هیچ‌کدام از این سریال‌ها نمی‌توان امضای سهیلی‌زاده را دید. به او قصه‌ای سپرده شده بود و او کارگردانی آن را عهده‌دار شده بود. هر کدام از این سریال‌ها داستانی متفاوت داشت و سهیلی‌زاده هم بر اساس نوع داستان آنها را دکوپاژ کرده بود اما در هیچ‌کدام ازاین آثار از سبک خاصی استفاده نکرده بود که اگر نام کارگردان را از تیتراژ آنها برمی‌داشتی دیگر تشخیص این‌که این سریال را چه کسی کارگردانی کرده است دشوار بود. برخی از کارگردانان در نوع دکوپاژ خود از اندازه نماهایی ویژه استفاده می‌کنند یا این‌که با نوع حرکت دوربین و تکرار آن امضای خود را محفوظ نگه می‌دارند یا حتی گاهی با کمک تصویربردار و یا نورپرداز سلیقه خود را در نورپردازی و استفاده از سایه روشن به مخاطب ثابت می‌کنند اما واقعیت این است که سهیلی‌زاده با این‌که تعداد زیادی سریال در پرونده کاری خود دارد اما هیچ‌گاه نخواسته سبکی را برای خود محفوظ نگه دارد.

این کارگردان با ساخت سریال‌های ترانه مادری و دلنوازان بار دیگر به موضوعات جوان پسندانه روی آورده است. ترانه مادری توانست مخاطبان زیادی را برای شبکه 3 سیما به همراه آورد اتفاقی که برای دلنوازان نیز رخ داده است. اما واقعیت این است که مخاطبان این سریال‌ها بیش از آن‌که جوانان باشند خانواده‌ها بخصوص مادرها و دختران خانواده هستند.

ارسال نظر
* نظر:
نام:
ایمیل:

یادداشت

بیشتر
مرثیه‌ای برای «عمو‌ قاسم»

مرثیه‌ای برای «عمو‌ قاسم»

یک) هرآنچه از تو بیادم می‌آید آلوده به غم است. تو یک جاعل بودی، یک کلاهبردار حرفه‌ای. دردهای کمرشکن را در مشتهایت پنهان می‌کردی و ناگهان چون شعبده‌بازی چیره دست سرودی خجسته از کلاه جادویی کلمات بیرون می‌کشیدی.

گفتگو

بیشتر

پیشنهاد سردبیر

بیشتر
وضعیت قرمز گیشه

سینما سال جدید را هم با بحران شروع کرده و ظاهرا مردم هنوز رغبتی به فیلم دیدن ندارند

وضعیت قرمز گیشه

پیشخوان

بیشتر