سرگرمی‌های علم

گل‌هایی به رنگ دلخواه تهیه کنیم

تماشای گل‌هایی به رنگ‌های متنوع و شاد که در گلدانی در کنار هم قرار گرفته‌‌اند بسیار لذت‌بخش است. این در حالی است که معمولا اگر یک دسته میخک سفید را در همان گلدان قرار داده باشید، شاید احساس مشابهی در شما ایجاد نکند. اگر کمی حوصله داشته باشید، به آسانی و با استفاده از یک روش شیمیایی ساده می‌توانید گل‌های مروارید یا میخک صدپر را به رنگ دلخواه خود درآورید. برای این‌کار فقط به چندین شاخه گل تازه، مقداری ماده رنگ‌دهنده خوراکی و آب گرم نیاز دارید.

کد خبر: ۲۸۷۶۱۰

اگر گل‌هایی که برای این کار انتخاب کرده‌اید پژمرده باشند، نتیجه مطلوبی به دست نخواهید آورد، چرا که گل‌های پژمرده نمی‌توانند آب را بخوبی جذب کنند. علاوه بر این، اگر گل‌هایی را که برای این کار انتخاب کرده‌اید از نوع گل مروارید یا میخک صدپر باشند نتایج بهتری به دست خواهید آورد. ساقه گل‌ها را کوتاه کنید. توجه داشته باشید که هنگام برش زدن انتهای ساقه، برش ایجاد شده به صورت مورب باشد تا بخش انتهایی ساقه که در تماس با ‌آب در ظرف محتوی آب قرار می‌گیرد، مسطح و صاف نباشد و تنها قسمتی از آن در سطح مستقیم با سطح ظرف قرار گیرد. اگر سطح انتهای ساقه صاف باشد، ساقه نمی‌تواند براحتی آب جذب کند. بهتر است ساقه را زیر آب برش بزنید تا حباب هوا با ایجاد مجاری کوچک در انتهای ساقه مانع از صعود آب در ساقه نشوند. در مرحله بعد،‌20 تا 30 قطره رنگ خوراکی را به ظرف محتوی آب گرم اضافه کنید. آب گرم براحتی در ساقه صعود می‌کند. این در حالی است که سرعت انتقال آب سرد در ساقه به مراتب کمتر خواهد بود. پس از این‌که ساقه‌ها مرطوب و برش خورده را در آب رنگی قرار دهید، رنگ گلبرگ‌ها بتدریج تغییر می‌کند. فرآیند تغییر رنگ گلبرگ‌ها باتوجه به نوع گل می‌تواند تا 24 ساعت طول بکشد. گل‌های رنگ‌شده را می‌توانید در آب معمولی یا در آب حاوی مواد نگهدارنده که از فساد و پژمردگی گلبرگ‌ها جلوگیری می‌کنند نگهداری کنید، اما توجه داشته باشید که پس از مدتی با جذب آب از طریق ساقه الگوی رنگ گلبرگ‌ها بتدریج تغییر پیدا خواهد کرد. می‌توانید ساقه را از وسط به 2 قسمت تقسیم کنید و سپس هر قسمت از ساقه را در رنگ متفاوتی قرار دهید. به این ترتیب شاخه گلی با گلبرگ‌های دورنگ خواهید داشت. فرآیندهای متعددی در جذب آب از طریق گیاه تاثیرگذار هستند. با تبخیر شدن آب از سطح برگ‌ها و گل‌های گیاه، نیروی جاذبه بین مولکول‌های آب که از آن به عنوان نیروی پیوستگی یا جاذبه مولکولی نام برده می‌شود، آب از دست رفته را با جذب آب از طریق ریشه و ساقه جبران می‌کند.

پس از جذب آب از طریق ریشه، این آب به وسیله آوندهای چوبی در طول ساقه گیاه منتقل می‌شود.

اگرچه نیروی جاذبه مانع از صعود آب در ساقه می‌شود اما مولکول‌ها علاوه بر این‌که به هم چسبیده‌اند، به بافت چوبی ساقه نیز می‌چسبند و به این ترتیب به جاذبه گرانشی غلبه می‌کنند. نیروی پیوستگی همچون وقتی شما از طریق نی یک مایع نوشیدنی را می‌نوشید، مولکول‌های آب را در مسیر آوند چوبی هدایت می‌کند با این تفاوت که در اینجا تبخیر و دیگر واکنش‌های شیمیایی نیروی لازم برای صعود را تامین می‌کنند.