پا توکفش دیگران نکنید!

کفش همان‌طور که خودتان می‌دانید بیشتر از این‌که یک وسیله تزئینی برای پا باشد، جنبه کاربردی برای آن دارد. کفش لباس پاست و چه بهتر که این لباس مناسب آن باشد. اگر کفش مناسب خود را پا نکنید به هزار و یک مرض مبتلا می‌شوید. پس مصداق آن ضرب‌المثل معروف نباشید که می‌گوید: «بکش و خوشگلم کن.» خوبی کفش به گران بودنش نیست، به راحت بودنش است. به زود خراب نشدن و زود از فرم نیفتادنش است. وقتی می‌خواهید کفش بخرید باید به کف آن و به نحوه دوخت و چسب خوردنش توجه داشته باشید.

مدرسه‌ها و دانشگاه‌ها باز شده و حتما پای خیلی از شما کفش‌های نویی خوش می‌درخشند. برای کفش چقدر پول پرداخته‌اید؟ آیا فکر راحتی و دوام آن را کرده‌اید یا فقط به فکر رنگ و جلا بوده‌اید؟ کفش تنگ نخرید. تنگ بودن کفش و وارد آمدن فشار بیش از حد به پا و ساییدگی انگشت پا باعث می‌شود به میخچه مبتلا شوید. میخچه برآمدگی مخروطی‌شکل و دردناکی است که در اثر سایش و فشار به وجود می‌آید. میخچه معمولا در سطح کناری انگشت کوچک پا به وجود می‌آید و در افراد چاق که فشار بیشتری به انگشت پا وارد می‌آید، بیشتر بروز می‌کند.

کفش نوک‌تیز نخرید. کفش‌های نوک‌تیز باعث تغییر شکل پنجه پا می‌شوند و تغییر شکل در انگشتان پا می‌تواند به مرور زمان عوارض خطرناکی را همراه داشته باشد.

رویه کفش باید چرمی و دارای انعطاف‌پذیری متوسط باشد. در حقیقت رویه چرمی کفش نباید خیلی خشک یا خیلی نرم باشد و باید بند داشته باشد تا هنگامی که بر اثر پوشش زیاد و گرمای پا تغییر شکل می‌دهد با تنظیم بندهای آن بشود استحکام دیواره‌های کفش را تنظیم کرد.

پنجه کفش باید پهن باشد، طوری که انگشتان دچار فشردگی نشوند. چون انحرافات انگشتان از کودکی و نوجوانی با پوشیدن کفش‌های بسیار تنگ به وجود می‌آید که منجر به تغییر قوس کف پا می‌شود.

کفش‌هایی که پاشنه‌های باریک دارند، مناسب پا نیستند. کم بودن سطح اتکای پاشنه از عواملی است که خطر پیچ‌خوردگی پا را زیاد می‌کند و نباید از آنها در محیط‌های جمعی نظیر مدرسه برای دویدن و بالا رفتن از پله استفاده شود.

اگر کفه داخل کفش برجستگی مرکزی که پوشش دهنده قوس داخلی پاست، داشته باشد، قوس کف پا را در طول دوران رشد تنظیم می‌کند، در غیر این صورت باید از کفه طبی برای تنظیم قوس کف پا استفاده کرد. جالب است بدانید براساس جدیدترین تحقیقات، خطر قطع پا در افرادی که مبتلا به بیماری دیابت هستند، بالاست.

طبق خبر ماهنامه IJCP ‌ در مطالعه‌ای که در دانشگاه داندی اسکاتلند انجام شد 100 بیمار سنین 24 تا 89 سال در آزمایش اندازه‌ پا برای مشخص شدن مشکلات مربوط به پاهایشان شرکت داشتند. همه‌ این بیماران باید در وضعیت‌های نشسته و ایستاده این آزمایش را انجام می‌دادند. می‌بیند که این خطرات فقط مختص آدم‌های پیر نیست.

بعد از آزمایش متخصصان به این نتیجه رسیدند که 63 درصد بیماران دارای کفش‌هایی با اندازه‌های نامناسب بودند و بیش از نیمی از بیماران کفش‌های بسیار باریک می‌پوشیدند.

بیماران دیابتی می‌توانند با انتخاب کفش‌هایی با سایزهای بزرگ‌تر و در عین حال پهن‌تر از بروز چنین مسائلی جلوگیری کنند. این مساله بخصوص در مورد افرادی که به خاطر دیابت حس می‌کنند پاهایشان بی‌حس شده مهم‌تر است. کفش مساله مهمی در زندگی است. کتانی، پاشنه‌های 3 سانتی و 10سانتی، کفش‌های نوک‌تیز، کفش‌های چرم و جیر و مخمل و کفش‌های مارک‌دار تا وقتی خوب هستند که سلامت پا را تضمین کنند، وگرنه کفشی که با صاحبش خوب تا نکند به چه دردی می‌خورد جز این که بر سر بوش فرود آید؟!

در جستجوی کفش

شماره پایتان چند است؟ 36؟ 37؟ 40؟ 42؟ براحتی برای خودتان کفش پیدا می‌کنید یا هربار موقع کفش خریدن عزا می‌گیرید؟‌ معمولا کسانی که پایشان از شماره 36 کوچک‌تر یا از شماره 44 بزرگ‌تر باشد چنین مشکلی دارند. بارها به ما گفته شده که چرا پاهایی مثل نوزاد 7 ماهه داریم، یا چرا پاهایمان اندازه قبر بچه است. مشکل کوچکی و بزرگی پا علاوه بر این‌که به مسائل ژنتیکی مرتبط است اما به چگونگی کفش هم بستگی دارد. ما یا از جمله آدم‌هایی هستیم که کفش‌های تنگ پوشیده‌ایم و پایمان در این کفش‌ها جمع شده یا از جمله کسانی که همیشه کفش‌هایمان چند شماره از پایمان بزرگ‌تر بود و بنابراین پاهایمان با خیال راحت و بدون نگرانی رشد کرده‌اند. حالا مگر عیبش چیست؟‌ بالاخره که کفش گیر می‌آوریم. همین طور که در این سالیان بدون کفش نمانده‌ایم. اما می‌دانید بزرگ‌ترین کفش جهان چه مختصاتی دارد؟ این کفش غول‌آسا در چین ساخته شده و آن را یکی از کفاشان منطقه «لیانی گولگانگ» که یک شهر ساحلی در شرق استان «جیانگ سو» است ساخته که البته فقط یک لنگه است. لنگه کفش 140 سانتی‌متر طول و 63 سانتی‌متر عرض دارد و در کتاب رکوردهای گینس ثبت شده است. نمایندگان کتاب رکوردهای گینس در بازدید از این لنگه کفش غول‌آسا که 60 کیلوگرم وزن دارد و از چرم خالص تهیه شده است، به دلیل آن که این لنگه کفش بسیار عظیم‌الجثه بود، نام سازنده آن را در این کتاب به ثبت رساندند.

کوچک‌ترین کفش هم البته وجود دارد. یک کفاش ماهر هندی آن را ساخته است. «رام کومار»، کفاش 36 ساله هندی در یک کارخانه تولید کفش در شمال شهر جامو در هند کار می‌کرده و تعطیلات آخر هفته خود را به دوختن این کفش افسانه‌ای و در نهایت رسیدن به آرزوی قلبی‌اش یعنی ثبت‌نام خود در کتاب رکوردهای جهانی اختصاص داده است. طول این کفش نیم اینچ است و به گفته «رام»، دوختن هر جفت کفش مینیاتوری بین یک تا 3 ماه طول کشیده است.

خبرهای کفشی

کفش همیشه با خبرهای عجیب و غریبی که داشته خودش را به رخ ما کشیده است. چند وقت پیش بود که ایسنا گزارش داد باستان‌شناسان یک کفش چرمی سالم را متعلق به قرن 13 میلادی در کاوش کلیسایی در آلمان کشف کردند که می‌تواند بینش جدیدی را نسبت به زندگی در قرون وسطا ارائه کند. پیدا ‌کردن چنین آثاری متعلق به دوره‌ گوتیک، در اروپای مرکزی بندرت اتفاق می‌افتد.

این کفش که از چرم گوسفند ساخته شده است، به‌ شکل شگفت‌آوری در یک لایه‌ مرطوب از خاک باقی مانده است. باستان‌شناسان همچنین یک جفت کفش 350 ساله را که از چرم گاو ساخته شده است، پیدا کرده‌اند که احتمالا متعلق به یک پسر جوان دفن‌ شده در آرامگاه کلیسایی است. به‌ لحاظ پژوهشی، این کفش‌های 350 ساله بسیار ارزشمند هستند، چون هیچ آسیبی به آنها وارد نشده است و بخوبی حفاظت شده‌اند.

این دو کفش می‌توانند اطلاعاتی را درباره‌ شیوه‌ کار کردن سازندگان کفش در قرون وسطا در اختیار قرار دهند. یک خبر جالب دیگر هم این‌که سگ‌های پلیس آلمان در شهر غربی دوسلدورف از این پس کفش به پا گشت‌زنی خواهند کرد و دیگر پاهایشان کثیف نخواهد شد. یک سخنگوی پلیس این شهر در این باره گفت که تمام سگ‌های اداره پلیس دوسلدورف کفش‌های آبی‌رنگ از جنس رشته‌های پلاستیکی به پا خواهند کرد.

سیما دهقان