جای زنده رود، خالی!

به گفته وی توسعه بیشتر از ظرفیت در حوزه زاینده‌رود، باعث رشد بی‌رویه جمعیت، افزایش آلاینده‌ها و کاهش سرانه آب شده است، در حال حاضر سرانه آب سالا‌نه اصفهان به 840 متر مکعب رسیده است.

بصیری تصریح می‌کند: حق آبه‌داران زاینده‌رود در سال‌های خشک از حق خود محروم شده‌اند همچنین دشت وسیع شرق اصفهان خشک شده است که از منطقه آبشار شروع می‌شود و تا ورزنه ادامه می‌یابد.

وی می‌گوید: هر از گاهی، توفان‌هایی که از شرق اصفهان می‌وزد، مقدار زیادی از این ذرات وارد هوای شهر می‌کند و کیفیت زندگی را بشدت کاهش می‌دهد و به دنبال آن خسارات اقتصادی و اجتماعی زیادی بر مردم و شهر تحمیل می‌کند، کما این‌که در حال حاضر نیز این خسارات دامنگیر مردم و شهر شده است.

آن‌گونه که دکتر بصیری می‌گوید، به خاطر خشکسالی و عدم تحویل حق آبه کشاورزان شرق اصفهان، ضمن سرازیر شدن جمعیت آن مناطق به سمت شهر، مشکلات کشاورزان شرق اصفهان بقدری افزایش یافته که برخی از آنها حتی با فروش کلیه‌هایشان امرار معاش کرده و مایحتاج خانواده‌هایشان را تامین می‌کنند.

وی با بیان این‌که انتقال آب زاینده‌رود به یزد و کاشان نیز در بروز مشکلات اصفهان بی‌اثر نبوده است، برداشت‌های آب در بالادست «زنده رود» را غیراصولی وصف کرده، ادامه می‌دهد: طی چند سال اخیر در بالادست رودخانه در فاصله سد زاینده‌رود تا پل زمانخان حدود 140 میلیون متر مکعب آب پمپاژ می‌شود که در تاریخ سابقه نداشته است.

بنا به گفته وی، پمپاژ آب بتدریج از سال‌های گذشته با مجوز سازمان آب منطقه‌ای سابق شروع شد و پس از تصویب قانون استقلال آب استان‌ها، استان چهار محال و بختیاری با جدیت به برداشت آب از زاینده رود و واگذاری اراضی منابع طبیعی به سرمایه‌گذاران اقدام کرده است.

از سوی دیگر یک استاد روانپزشکی دانشگاه علوم پزشکی درباره تاثیر منفی خشک شدن این رودخانه بر روحیه مردم اصفهان می‌گوید: افسردگی، تاثیراتی مستقیم و غیرمستقیم در سلامت بیماران و تشدید شرایط بیماری‌های قلبی ، گوارشی و ... دارد حتی موجب پاسخ ضعیف این بیماران به درمان می‌شود.

دکتر مهرداد صالحی می‌افزاید: متاسفانه خشک شدن زاینده رود، زندگی بسیاری از مردم اصفهان را که این رود، تلطیف‌کننده و آرامش‌دهنده روح درون آنها بود تحت تاثیر قرار داده است.

این دانشیار گروه روانپزشکی ادامه می‌دهد: در صحبت با افرادی که پیش از خشک شدن این رود، ساعاتی از روز به حاشیه زاینده‌رود می‌رفتند، مشخص شده آنان از این برنامه به خاطر خشکی زاینده‌رود دست کشیده‌اند و دچار احساس سر خوردگی شده‌اند.

دکتر صالحی با اشاره به احساس غرور و افتخاری که این افراد به خاطر زاینده‌رود در برخورد با مسافران و گردشگران داشتند، تاکید می‌کند: آنان از نظر روانی دچار افسردگی و سرشکستگی شده‌اند.

وی با بیان این‌که پیش از این، خشک شدن رودخانه در برخی از سال‌ها برای مردم اصفهان اتفاقی بود و موضوعی جدی تلقی نمی‌شد، تصریح می‌کند: هم اکنون عموم مردم بر این عقیده‌اند که زاینده‌رود حیات خود را از دست داده و به رودخانه‌ای فصلی تبدیل شده است و متاسفانه این موضوع به یکی از استرس‌های جدید اصفهانی‌ها جدای دیگر مشکلات اقتصادی و اجتماعی مبدل شده و به ناامیدی‌های آنان دامن زده است.

دانشیار گروه روانپزشکی دانشگاه علوم پزشکی اصفهان با اشاره به اینکه مردم اصفهان سوگوار خشک شدن زاینده‌رود هستند، تصریح می‌کند: در حال حاضر آنان بعد از پشت سرگذاشتن احساس انکار، خشم و چانه‌زنی در ارتباط با خشکی این رود، در وضعیت پذیرش این موضوع بوده و اگر افسردگی مردم این شهر به این علت ادامه یابد حتی بعد از باز شدن آب رودخانه نیز علائم این بیماری، تحریک‌پذیری و بی‌حوصلگی در رفتارهای مردم تداوم خواهد داشت.

در همین راستا نماینده مردم اصفهان در مجلس شورای اسلامی به خبرنگار جام‌جم می‌گوید: معضل خشکسالی و کمبود منابع آبی کشور فقط از طریق تحول در مدیریت آب و «نگاه ملی» به آن حل می‌شود.

دکتر محمدکریم شهرزاد با اشاره به انتقال آب استان اصفهان و زاینده‌رود به مناطق دور دست تصریح می‌کند: در برنامه‌ریزی‌های مجلس، دولت و دستگاه‌های محلی، مدیریت در مصرف منابع آب الزامی تلقی می‌شود اما از دوره پنجم مجلس به بعد و در طول 12 سال نه‌تنها اقدامی برای افزایش منابع آب استان اصفهان انجام نشده بلکه بخشی از منابع آبی‌ آن نیز به استان‌های مجاور داده می‌شود.