پرویز مشکاتیان درگذشت

اگر بر اساس آثاری که از این آهنگساز و نوازنده برجای مانده است بخواهیم قضاوت کنیم، عمری طولانی و پربار داشته است و اگر بخواهیم بر اشتیاق و آرزوی خود و ورق خوردن صفحات تقویم تکیه کنیم، او را بسیار زود از دست داده‌ایم. مایی که با «شورانگیز» او به وجد آمده‌ایم، با «بیدادش» گریسته‌ایم، با «وطن» احساس افتخار کرده‌ایم، با «مرا عاشق» عشق ورزیده‌ایم، با «سرانداز» از خود بیخود گشته‌ایم و با «آستان جانانش» پیشانی بر آستان جانان ساییده‌ایم، چگونه رفتنش را تاب بیاوریم. هنوز نوای سحرانگیز سنتورش ما را مفتون خود می‌سازد و آثار موسیقایی‌اش ما را امیدوار که می‌توان بین سنت و تجربه‌های نو پل زد.

پرویز مشکاتیان در 24 اردیبهشت 1334 در نیشابور چشم به جهان گشود؛ نقطه‌ای از خراسان بزرگ و فرهنگ‌پرور که آوای مترنم جویبارهای کوهسار بینالود و نفیر بادهای سرگردان دشت نیشابور را در ذوق آهنگسازی و نوای سازاش به ودیعه گذاشت. مشکاتیان از 6 سالگی به فراگیری موسیقی پرداخت، از ابتدا به سنتور روی آورد و نزد پدرش (حسن مشکاتیان) آموزش یافت. ردیف عالی موسیقی ایران (ردیف آقامیرزا عبدالله) را در دانشکده هنرهای زیبای دانشگاه تهران نزد استاد فقید نورعلی‌خان برومند و دکتر داریوش صفوت آموخت. همزمان با این آموزش‌ها از محضر استادانی چون دکتر محمدتقی مسعودیه، شادروان عبدالله‌خان دوامی، شادروان سعید هرمزی و شادروان یوسف فروتن نیز بهره گرفت.

مشکاتیان اگر چه سال‌ها در مرکز حفظ و اشاعه موسیقی سنتی ایران به عنوان سرپرست گروه و استاد سنتور مشغول به کار بود و شاگردان زیادی را تربیت کرد و آثار بسیاری را پدید آورد، اما پس از واقعه 17 شهریور سال 57 از رادیو تلویزیون استعفا داد . همچنین در همان سال‌های قبل از انقلاب بود که به اتفاق چند تن از موسیقیدانان، موسسه فرهنگی و هنری چاووش را بنیاد نهاد؛ مرکزی که راهی نو را در عرصه موسیقی ایران گشود. این آهنگساز و نوازنده که به گفته اهل فن و هنر دارای قریحه‌ای ذاتی بود، قدرتی شگرف در تصویرسازی، تبحری زیاد در ساخت ریتم و ذوقی سرشار در آهنگسازی بر روی اشعار کلاسیک و معاصر داشت.

بسیاری پرویز مشکاتیان را نیما یوشیج عرصه موسیقی ایرانی می‌شناسند، یعنی همان طورکه آن پیر مازندرانی در عرصه شعر از سد عروض گذشت، اوهم در حوزه موسیقی از بند ردیف و دستگاه‌های موسیقی سنتی خود را رها ساخت. یادش گرامی