چاه‌شناسی

اما...

می‌توان با رمضان خداحافظی کرد؛ اما لذت‌هایش را حفظ کرد، می‌توان با قدر خداحافظی کرد؛ اما قدرش را فراموش نکرد، می‌توان حتی با علی خداحافظی کرد؛ اما صدایش را شنید و راهش را دید.

رمضان، درس‌هایی دارد که مهم‌تر از همه، علی‌شناسی است و علی‌شناسی را بدون چاه‌شناسی نمی‌توان کامل کرد. چاه، همان چاه دوست‌داشتنی؛ همان چاهی که برای علی تکیه‌گاه بود، همان اندازه که ستون حنانه برای پیامبر خدا تکیه‌گاه بود، بلکه بیشتر، بلکه دوست‌داشتنی‌تر.

شیعه علی نمی‌تواند از رمضان عبور کند، بی‌آن که لحظه‌ای در کنار چاه علی ننشیند و سر در آن فرونبرد. شیعه هزاران فریاد دارد که مثل استخوان در گلو فرو می‌رود و به علت نداشتن چاه و نشناختن چاه، می‌ماند و جانش را می‌کاهد.

از غفلت‌های بزرگ شیعه، یکی آن است که چاه علی را نشناخته است. با چاه علی مانوس نشده است. کیمیای چاه علی را کشف نکرده تا بداند گاهی از شمشیر علی بران تر و از نهج‌البلاغه‌اش روشن‌تر است.

شیعه علی، بارها از رمضان عبور کرده، از ماه علی گذشته، به شب‌های قدر سرزده، قرآن بر سر گرفته و فریاد «بک یاالله»اش از هر کوی و برزن شنیده شده، اما یک بار سر بر چاه فرو نبرده است. شاید هنوز گمان کرده که می‌توان فریاد زد؛ بی‌آن که آن چاه نجیب، آن چاه عزیز، آن چاه صمیمی را در آغوش بگیرد و حرف‌های نگفتنی‌اش، فریادهای نشنیدنی‌اش و ناله‌‌های خاموش شده در گلویش را برای چاه بگرید.

شیعه هنوز باور نکرده که گاهی فصل، فصل چاه است. ایام، ایام سر در چاه فرو بردن و این هزاران سال است برای شیعه که پیش می‌آید.

اکنون که به روزهای پایانی رمضان و مهمانی خدا و علی رسیده‌ایم، از رمضان و قدرش ناچاریم بگذریم، اما آیاعلی و چاه را هم ناچاریم پشت سر بگذاریم؟ این روزها که باید با لحن و زبان امام سجاد از رمضان خداحافظی کرد، باید با لحن و زبان آخرین ذخیره شیعه برای حفظ امت و سلامت دین و ظهور خودش دعا کرد.

ظهور آن بقیه‌الله که قفل‌ها را از زبان‌ها می‌گشاید، رودها را جاری می‌کند، ستون‌ حنانه را جان می‌بخشد و اسماء الهی را معنی می‌کند تا رمز کلمات علی که بر چاه فرو ریخته بود، بازگشایی شود و زبان چاه پس از قرن‌ها باز شود بر آنچه بر شیعه رفته است.

ابراهیم زاهدی‌مطلق