مکث

پوستری از احساسات

پیر هنرمند سوئیسی که به روی سن می‌رود، می‌گوید من مسیحی‌ام. مسلمان نیستم، نمی‌دانم در میان این همه مسلمان به دنبال چه می‌گردم، زبان شما را هم نمی‌دانم اما حسی مرا به اینجا کشانده است؛ پوسترهایی که نام خدا را بر تن خویش کشیده‌اند و البته پوسترهای عاشورایی. چشمان همه شرکت‌کنندگان، مجذوب مراسم افتتاحیه نمایشگاه پوستر اسماءالحسنی است. پیرمرد از پوسترهای عاشورایی سخن می‌گوید و پوسترهای دینی که ایران اکنون یکی از مراکز عمده آن در جهان شناخته شده است.

کد خبر: ۲۷۵۵۷۳

راستی پوسترهای عاشورایی مگر چه دارند که می‌شوند حس گرایش. پیرمرد سوئیسی را می‌گویم. او که مسلمان نیست اما می‌خواهد چشمانش از میان بی‌شمار پوستر رنگارنگ، بر‌پوستری خیره بماند که در کنه آن نام عاشورا و خدای عاشورا نهفته است.

به دایره‌المعارف رجوع می‌کنیم: پوستر‌ها ساده‌ترین و در‌عین‌حال، بهترین رسانه‌های دنیا هستند. باید به طور صریح و سریع پیام را انتقال دهند. پیام هنر عاشورایی و هنر دینی چیست؟ اصلا هنرمند وظیفه‌ای در این زمینه دارد یا خیر؟

پرداختن به هنر دینی چند سالی است دغدغه بسیاری از متولیان و غیرمتولیان هنر کشور است. سالیان سال هم پول خرج می‌شود که نمایشگاه هنر دینی برپا کنیم تا در پایان کار، ترازنامه‌هایی نیز تنظیم شود که فلان نمایشگاه را در فلان زمان برپا کرده‌ایم اما نکته مهم‌تر از برگزاری نمایشگاه‌ها این است که آیا تا به حال به نتایج برگزاری آنها نیز توجه داشته‌ایم. آیا اگر نمایشگاهی در حوزه هنر اسلامی ‌ ایرانی برگزار می‌کنیم باید به دنبال این باشیم که آن پوستر جایی دیگر هم دیده شود. مگر تنها وظیفه‌اش این بوده که در ایران کشیده و در ایران نیز دیده شود؟

کاری که اکنون بسیاری از صاحبان پول و قدرت و رسانه در دنیا انجام می‌دهند کرور کرور تصاویر را از دریچه تلویزیون و نمی‌دانم حتی برچسب لباس نوزادمان به خوردمان می‌دهند و ما دست بالا انگار تسلیم شده‌ایم.

هنوز از خاطرمان نرفته است که چند سال پیش نمایشگاه پوستری در گوشه‌ای از تهران با حمایت دولتی برگزار شد که در اواسط کار مسوولان برگزاری را مجبور کرد که یکی از پوستر‌ها را به پایین بکشند. می‌دانید آنهم به خاطر چه، تنها به خاطر آن‌که پوستری در میان این آثار به نمایش در آمده بود که ضد اسلامی بود. حال می‌دانید نام آن نمایشگاه چه بود: پوسترهای جهان اسلام.

نکته تامل برانگیزتر آن‌که همین جشنواره پوستر‌های اسماءالحسنی ‌ که امروز زینت جشنواره‌های داخلی در ایام رمضان‌المبارک شده است، پیشتر از این حتی هزینه چاپ بروشوری برای آن وجود نداشت. اصلا می‌دانید آغاز برگزاری این جشنواره از سوی بخش خصوصی بوده است. این موضوع تلاش‌های دولتمردان عرصه فرهنگ در سال‌های پیشتر را زیر سوال نمی‌برد، اما این یک واقعیت بود که در همان زمان مدیر به مدیر بود که منشی‌ها برایشان جلسه می‌گذاشتند تا مبادا با مسوولان این نمایشگاه خودجوش هنری جلسه نگذارند.

باور کنیم اگر تمامی این جشنواره‌ها تنها مانند همین جشنواره، حسی را برانگیخته باشند که حسین و خدای حسین را در نگاه دیگری بشناساند، کافی است.