میراث

حصیر بافی ، قدیمی ترین صنعت دستی سیستان و بلوچستان

کد خبر: ۲۷۴۴

حصیر بافی یا بافت بوریا، یکی از قدیمی ترین صنایع دستی در ایران و استان سیستان و بلوچستان محسوب میشود.بر اساس اسناد و مدارک موجود، نخستین زیراندازهای بشری از نی و گیاهانی که در باتلاقهای بین النهرین می روییده ، تهیه شده و اولین سرپناه ها پس از زندگی در غارها به کمک حصیر و نی پدید آمده اند.حصیربافی در بسیاری از کشورهای جهان بویژه آن دسته از کشورهایی که به مواد اولیه مورد نیاز این رشته دسترسی دارند، مرسوم و متداول بوده است . حصیر بافی در ایران نیز دارای سابقه ای طولانی است و صنعت پر رونق بافت حصیر و نی در منطقه سیستان در کنار دریاچه هامون زمانی به حدی گسترده بود که فرآورده هایش به همه نقاط ایران صادر میشد.امروزه در مناطق مختلف کشور، بویژه نواحی شمالی و جنوب ، هر کجا که دسترسی به برگ درخت خرما، ساقه گندم ، نی و ترکه امکانپذیر باشد، می توان نشانه هایی از حصیر و سبد بافی را یافت . فقط در سیستان وبلوچستان بیش از300 نوع و شیوه حصیر بافی وجود دارد.از حصیر می توان کفش ، سبد، طناب ، زیرانداز و جانماز تولید کرد.همچنین برخی از سکنه محلی سیستان و بلوچستان خانه های خود را که "کپر" نام دارد، از حصیر می سازند.مواد اولیه حصیربافی ، برگ درخت خرما )پیش (، برگ درخت خرمای وحشی ماده )داز( و ساقه های نی باتلاقی اطراف دریاچه هامون در زابل است.مواد اولیه وسایل مورد استفاده در حصیربافی بسیار محدود بوده و شامل ابزار ساده و ابتدایی نظیر داس ، انواع کارد، سوهان ، درفش ، قیچی و سوزن است.این ابزار معمولا برای قطع گیاهان و پیراستن آنها به منظور آماده سازی مواد اولیه مورد استفاده صنعت حصیربافی قرار میگیرد.علاوه بر ایران ، کشورهای برمه ، هنگ کنگ ، هند، اندونزی ، ژاپن ، کره ، مالزی و پاکستان ، از جمله تولیدکنندگان محصولات حصیری هستند در ایران استان های سیستان و بلوچستان ، خوزستان ، هرمزگان ، بوشهر، کرمان ، فارس و مازندران از جمله مناطق تولید حصیر هستند.