آب شرب با طعم جسد

غلامرضا شقاقی با اشاره به این‌که باید بررسی شود جسد آلوده به میکروب یا انگل بیماری خاصی بوده یا نه، ادامه می‌دهد: البته تاکنون هیچ گزارشی مبنی بر انتشار بیماری خاصی در محدوده منطقه‌ای که از آب این مخزن استفاده می‌کنند، نداشته‌ایم.

به گفته او، بیماری‌هایی که ممکن است از طریق آب منتقل شوند، بیشتر بیماری‌های روده‌ای، اسهالی یا حتی وباست که در صورت بیماری فرد متوفی، ممکن است انتقال یابد.

ظاهرا ماموران بهداشت محیط، نظارت مستمری بر مخازن آب ندارند و فقط به صورت تصادفی آب شرب مناطق مختلف را کنترل و آزمایش می‌کنند؛ اما به گفته رئیس اداره آب و فاضلاب وزارت بهداشت، این موضوع در حال بررسی است و گزارش آن پس از بررسی دقیق اعلام می‌شود.

گذشته از این که هنوز معمای این جسد و این‌که چطور در مخرن آب شرب پیدا شده، مشخص نیست، سوال مهم‌تری هم وجود دارد، مسائل امنیتی برای حفظ و نگهداری آب شرب یک منطقه که دست‌کم می‌تواند یک میلیون جمعیت داشته باشد، چقدر است؟ اصولا امکان دسترسی به مخزن آب‌شرب یک منطقه برای کسی که می‌خواهد خودکشی کند یا برای پنهان کردن جسدی از سوی مقتول یا مقتولان چقدر است؟ چقدر امنیت وجود دارد تا مانع از دسترسی این مخزن از سوی کسانی شود که بخواهند به جمعیتی از یک شهر آسیب برسانند؟

هرچند مسوولان وزارت بهداشت اعلام کرده‌اند که سازمان آب و فاضلاب باید پاسخگوی وجود جسد در مخزن آب منطقه کن تهران باشد و تاکید می‌کنند که مخزن آب، یک منطقه امنیتی است و هر کسی اجازه ورود ندارد؛ اما مسولان این سازمان واکنشی نشان نداده‌اند.

قسمت بد ماجرا هم البته بعد از نوشیدن آبی مشکوک و حتی شاید غیرسالم همین باشد که کسی خودش را ملزم به پاسخگویی به شهروندان نمی‌داند.

همزمان با یک اتفاق و در نهایت یکی دو روز بعد از ماجرا در حد تعارف و تهدید حرف‌هایی از همین قبیل که با کلماتی مثل مقصر، پاسخگو، عامل و... جمله‌بندی می‌شوند، به میان می‌آید و تا حادثه بعد شهر در امن و امان اعلام می‌شود.