این آدم‌ها چه می‌خواهند؟

از سوی دیگر، آرش عباسی که طی همین دو سه سال اخیر توانسته چندین نمایشنامه موفق و متفاوت را بنویسد و موفقیت‌های زیادی هم کسب کند، نمایشنامه‌نویس جوان و خوش ذوقی است که حالا به عنوان یک نویسنده موفق و جوان در تئاتر ما مطرح شده است.

پیچ تند حاصل همکاری این دو هنرمند جوان در حوزه کارگردانی و نمایشنامه‌نویسی است، اما واقعیت این است که نشانه‌های کمتری از تجربه‌های موفق این دو هنرمند را می‌توان در کار جدیدشان مشاهده کرد و مورد جستجو قرار داد.

پیچ تند براساس ایده خوبی شکل گرفته و روایت‌های موضوعی‌اش را در ساختار کلی مطلوب و مناسبی درهم می‌پیچد و به اجرا می‌گذارد، اما در عین حال باید اعتراف کرد متن و اجرای آن به تناسب ارتباط با هم ضعف‌ها و کاستی‌هایی دارند که به نمایش اجازه تبدیل شدن به یک اثر کامل و خوش پرداخت را نمی‌دهند.

شاید این کاستی‌ها را کمتر بتوان به ساختار داستان و چارچوب روایی آن نسبت داد، اما ضعف‌های پرداخت شخصیت به طور مشخص از مهم‌ترین آسیب‌هایی هستند که همه مناسبات و مولفه‌های متن و اجرا را تحت تاثیر قرار داده و حتی ضعف‌های منطق داستانی را نیز با خود به همراه آورده‌اند.

نکته مهم در مورد شخصیت‌ها این است که جایگاه آنها، انگیزه و عمل‌شان در گستره تحرک داستانی و ارتباط با جریان خلق کنش نامعلوم، ناقص و باورناپذیراست. صرف‌نظر از شخصیت آنی که فقط فضای ارتباطات میان شخصیت‌ها را پر کرده و هیچ نقشی در داستان ندارد،‌ 2 شخصیت اصلی داستان ژانت و آلبرت هم برای مخاطب اشخاص ضعیف و ناقصی هستند. داستان با محوریت رابطه میان ژانت و آلبرت از یک‌سو و رابطه میان حضور وارتان در جبهه و نگرانی‌های هاسمیک برای او از سوی دیگر در 2 گستره اصلی روایت می‌شود. ژانت با قاطعیت اصرار دارد از آلبرت طلاق بگیرد و وارتان به جبهه رفته است. هر دوی این شخصیت‌ها نخ ارتباطی با طرف مقابل را قطع کرده‌اند. اما چرا؟ پاسخ به همین پرسش ساده و روشن کردن دلایل رفتار ژانت و عمل وارتان شاید مهم‌ترین چیزی است که می‌تواند پیچ تند را از بسیاری از ضعف‌ها و کاستی‌های موجود برهاند. تا پایان نمایش نمی‌توان فهمید دلیل رفتارهای بچگانه، وسواس و ترس افراطی ژانت و اصرارش به جدایی از آلبرت چیست.

پیچ تند خوب روایت می‌شود، داستان و ایده خوبی هم دارد، اما قصه بیان چه چیزی را دارد؟ چرا بسختی می‌توان منظور آن را فهمید؟

داستان درباره آرمانگرایی کودکانه ژانت است؟ موضوع اصلی به عشق صادقانه آلبرت برمی‌گردد؟ داستان با پیچیدگی تم خیانت خودش را مطرح می‌کند؟ ماجرا درباره حضور یک ایرانی  ارمنی در جبهه است؟

ای کاش همه این موضوعات و شخصیت‌هایی که موضوعات را می‌سازند و روایت داستان را به حرکت وامی‌دارند در پیچ تند روشن، واضح و کامل بیان می‌شدند!

پیچ تند نمایش خوبی است و مهم‌تر این‌‌که حاصل همکاری 2 هنرمند موفق تئاتر ایران است و با وجود ضعف‌هایش همچنان می‌توان آن را اثری قابل تامل و خو‌ش‌پرداخت دانست. بازی خوب علی سرابی و الهام کردا و طراحی صحنه زیبا و کاربردی نمایش را هم در ردیف قوت‌های آن به شمار آوریم؛ اما صرف‌نظر از اینها مسلما نمایش می‌توانست خیلی بهتر از اینها باشد.

پانوشت:

این یادداشت بدون در نظر گرفتن تغییرات احتمالی و ناگزیری که گروه برای روی صحنه بردن اجرا انجام داده‌اند، نوشته شده است؛ ولی کاملا پیداست که متن و اجرا با تغییرات ناگزیر بسیاری روی صحنه رفته‌است.