ملکوت تکلم

مناجات شعبانیه با این جملات آغاز می‌شود ؛ جملاتی که بارها و بارها بر زبان ائمه ما جاری شده‌اند و سینه به سینه و نسل به نسل منتقل شده اند تا به دست ما رسیده‌اند.

مناجات شعبانیه یکی از مناجات‌هایی است که در روایت‌هایی مختلف بر خواندن آن در ماه مبارک شعبان تاکید شده است؛ ماهی که ماه رسول خدا (ص) است.زیبایی فراز‌های مختلف این مناجات به قدری مسحور کننده است که هر چه در مورد آن بنویسی به اندازه خواند ن فراز‌هایی از این مناجات به روح و روان آدم نمی‌چسبد و جلا نمی‌دهد. در این روز‌هایی که می‌گذرد شاید هیچ چیز به اندازه خواندن این دعا نمی‌تواند قلب آدم را آرام کند و به او اطمینان خاطر ببخشد.

«من از همه به سوی تو گریخته و در پیشگاه تو ایستاده‌ام، در حالی که دلشکسته و نالان درگاه توام و به پاداش تو امیدوار. آنچه را در دل من می‌گذرد می‌دانی، از نیاز من آگاهی، ضمیر و درونم را می‌شناسی و فرجام و سرانجام زندگی و مرگم از تو پنهان نیست. آنچه را که می‌خواهم بر زبان آورم و از خواسته‌ام سخن بگویم و به حسن عاقبتم امید بندم، همه را می‌دانی. در آنچه تا پایان عمرم و از نهان و آشکارم خواهد بود، قلم تقدیرت نافذ و جاری است و افزونی و کاهشم و سود و زیانم، تنها به دست توست. اگر محرومم سازی، کیست که روزیم دهد؟و اگر خوارم کنی، کیست که یاریم کند؟»

نجوای زیبایی در این مناجات شکل می‌گیرد؛ نجوایی بین مخلوق و خالق، کسی که هرچه بر بنده اش می‌رود می‌داند، اما دوست دارد از زبان بنده اش یاد شود تا اجابت کند؛ «ادعونی استجب لکم.»

«خدایا! از خشم و فرا رسیدن غضبت، به تو پناه می‌آورم. خدایا! اگر شایسته رحمت تو نیستم، تو سزاواری که رحمت گسترده‌ات را بر من عطا کنی. خدایا! گویا چنانم که در پیشگاه لطف تو ایستاده‌ام و سایه‌سار توکل نیکویم بر من بال گشوده و آنچه را تو شایسته آنی گفته‌ای و مرا در هاله‌ای از بخشایش خویش پوشانده‌ای. خدایا! اگر ببخشایی، کیست که از تو سزاوارتر به عفو باشد؟ اگر اجلم فرا رسیده و کار شایسته‌ای نداشته‌ام که مرا به تو نزدیک سازد، اعتراف به گناه را وسیله آمرزش تو ساخته‌ام. خداوندا! با مهلت و میدانی که به نفس داده‌ام، بر خویش ستم کرده‌ام، پس اگر مرا نیامرزی، پس وای بر من.»

شهریار محمدی