سلاحی برای مبارزه با بیمار‌ی‌های کشنده

فلمینگ پس از فارغ‌التحصیل شدن از دانشکده پزشکی بیمارستان سینت مری دانشگاه لندن آزمایشاتی را درباره کشف ساختار شیمیایی مواد آنتی‌باکتریالی که سبب مسمومیت بافت بدن انسان نمی‌شوند آغاز کرد. در سال 1929 موفق به شناسایی و جداسازی آنزیم نیروزوم شد. این آنزیم که در بافت بدن و ترشحات بزاق و یا اشک برخی از حیوانات یافت می‌شود شبیه به یک ماده آنتی‌بیوتیک عمل می‌کند و باکتری‌ها را از بین می‌برد. در سال 1928 هنگامی که الکساندر فلمینگ در حال انجام آزمایشی بر روی باکتری استافیلوکوک بود ناگهان متوجه شد که در اطراف منطقه رشد هاگ‌های قارچ مانندی که سبب آلودگی محیط کشت باکتری استافیلوکوک شده بود هاله‌ای وجود دارد که عاری از وجود هر گونه باکتری است. او پس از انجام تحقیقات بیشتر دریافت که در کپک این قارچ ماده‌ای وجود دارد که حتی پس از 800 بار رقیق شدن نیز مانع از رشد باکتری می‌شود.

او این ماده را پنی‌سیلین نامید. فلمینگ متوجه شد که پنی‌سیلین ماده‌ای غیرسمی است که مانع از رشد بسیاری از انواع باکتری‌های بیماری‌زا می‌شود. اگرچه او بر این باور بود که این کشف از اهمیت بسیار زیادی در نجات جان انسان‌ها برخوردار خواهد بود اما در آن زمان از روش‌های شیمیایی مناسب برای جداسازی و شناسایی ماده موثر این ترکیب آگاهی نداشت و بنابراین نمی‌توانست مقادیر کافی از ماده پنی‌سیلین را برای درمان بیماران استخراج کند تا این که 12 سال بعد و در جنگ جهانی دوم نیاز به استفاده از داروهای ضدباکتریایی جدید، زمینه مناسبی را برای همکاری ملوری و چین با الکساندر فلمینگ به وجود آورد. اگرچه جنگ جهانی دوم انگیزه بسیار مهمی در تولید انبوه پنی‌سیلین در بریتانیا بوده است، اما روش تولید انبوه، خالص‌سازی و استفاده از آن در ساخت داروهای آنتی‌بیوتیک در ایالات متحده آمریکا و با همکاری وزارت کشاورزی این کشور به بهره‌برداری رسید. این داروی موثر با جلوگیری از رشد باکتری‌های بیماری‌‌زایی که سبب ایجاد عفونت در خون و ابتلا به بسیاری از دیگر بیماری‌های کشنده می‌شوند توانسته است میلیون‌ها انسان را از خطر مرگ نجات دهد.

مریم وکیلی