مادران سینما یکی یکی می‌روند

بازیگران زن در سینمای ایران همیشه مقاومت شدیدی در مقابل ایفای نقش مادر دارند. بازی در نقش مادر یعنی از دست دادن فرصت‌هایی که همه لذت و جذابیت این حرفه را در بر می‌گیرد. بازیگرانی از نسل فرخ لقاء هوشمند همیشه در این سال‌ها مادر بوده‌اند و همه تصاویری که ما از آنها در ذهن داریم، مربوط به فیلم‌ها و سریال‌هایی است که در آن با رفتاری مادرانه و مهربانانه در مقابل بی‌حوصلگی‌ها، خطاها و گرفتاری‌های فرزندانشان قرار می‌گیرند. از کلاه قرمزی گرفته تا همه نقش‌هایی که او در فیلم‌هایی مانند شکار خاموش، افسانه آه،‌ رنو تهران 29، دو نفر و نصفی، همسر زاده،‌ الو الو من جوجوام، بلوف، سفر، اشک و لبخند و... ایفا کرد.

این بازیگر پیشکسوت برای ایفای نقش‌هایش از هیچ جشنواره‌ای جایزه نگرفت و تنها یک‌بار کاندیدای دریافت سیمرغ بلورین بهترین بازیگر نقش مکمل زن به خاطر بازی در فیلم «سفر» ساخته علیرضا رئیسیان در سیزدهمین جشنواره فیلم فجر در سال 73 شد. بازیگرانی مانند او همیشه اعتبار خود را از مردم می‌گیرند نه از جایزه‌های اینچنینی و این آرزوی خیلی از هنرمندان است که روزی، روزگاری به چنین درجه‌ای برسند که در قلب مردم جایگاهی پیدا کنند.

ویژگی دیگر چنین هنرمندانی این است که تا آخرین رمقی که در تن دارند، درگیر نقش آفرینی هستند. سینما نه یک حرفه بلکه جزئی از زندگی آنهاست. این مطلب و دیگر مطالبی که در چنین موقعیتی درباره آنها نوشته می‌شود، فقط و فقط حکم «خسته نباشید»ی را دارد که به پاس سال‌ها فعالیت به آنها می‌گوییم. خانم هوشمند! از 51 سال نقش آفرینی در سینما و تلویزیون خسته نباشی!