تیم ‌امید ، مهم‌تر از تیم ملی

شاید رقابت‌های جام‌ ملت‌های آسیا که یک‌سال و نیم بعد برگزار می‌شود مهم‌ترین آوردگاه حضور این تیم پیش از مقدماتی جام‌جهانی 2014 باشد ولی نگاهی به ادوار اخیر جام ملت‌ها نشان می‌دهد قدرت‌های برتر A.F.C نظیر استرالیا ، کره‌جنوبی ، ژاپن و عربستان این مسابقه‌ها را چندان جدی نمی‌گیرند و با تمام قدرت در آن حاضر نمی‌شوند تا اعتبار این جام، فاصله بیشتری از رقابت‌های جام‌جهانی و حتی دیدارهای مقدماتی و راهیابی به آن پیدا کند.

با چنین وضعی روشن می‌شود حضور فوتبال ایران در المپیک لندن (2012)‌ به مراتب ارزش و اهمیت بیشتری برای کشورمان نسبت به دیدارهای پیش‌روی تیم ملی فوتبال دارد. بویژه این‌که در نظر داشته باشیم از المپیک 1976 مونترال بدین سو، موفق به انجام چنین کار مهمی نشده‌ایم.

آنچه موجب در جا زدن و حتی پسرفت تیم‌های امید ایران طی چند دوره اخیر مسابقه‌های راهیابی به المپیک شده است، رفع نشدن ایرادهای عمومی و اختصاصی فوتبال ایران در رده سنی امید و رده‌های سنی دیگر پایه است.

به همین دلیل امید چندانی برای صعود تیم امید به المپیک 2012 لندن هم باقی نمانده است. با این حال نباید از همه چیز نومید شد و چشم از توانایی‌های بالقوه و بالای بازیکنان و مربیان این تیم شست؛ بازیکنان و مربیانی که در شروع حرکت مهم خود با مشکلاتی مهم ولی فرابخشی روبه‌رو بوده‌اند.

بحث اختلاف مسوولان در انتخاب و گزینش سرمربی و متعاقب آن مخالفت‌های دبیر کمیته ملی المپیک برای نهایی شدن و امضای قرارداد با این سرمربی که از ماه‌ها پیش کار مقدماتی خود را آغاز کرده است در کنار مخالفت برخی باشگاه‌ها به دراختیار گذاشتن نفرات مورد نظر سرمربی این تیم و همچنین مشکلات گذرنامه اغلب بازیکنان و اعزام نصف و نیمه تیم به اردوی تدارکاتی آفریقای ‌جنوبی، مشکلات مهمی هستند که هرچند نباید نگاهی یکسویه و مطلق به آن انداخت، اما در عین حال به هیچ‌وجه انکار جنبه بازدارندگی این مسائل بر روند عملکرد و نتایج کار تیم المپیک ایران آسان نیست.

تردید به توانایی‌های سرمربی تیم ملی (اعم از امید و بزرگسال)‌ امر تازه‌ای در فوتبال ایران نیست و متاسفانه در سال‌های اخیر در حال تبدیل شدن به اپیدمی است.

شاید گزینش و معرفی سرمربی توسط کمیته‌ فنی قوی و مـسـتـقـل، ریـشـه ایـن مشکل باشد آن‌چنان‌که بسیاری، سرمربیان برگزیده را حاصل ارتباطات ناسالم که نه، بلکه بدون ضابطه و خارج فوتبالی فرض می‌کنند، بنابراین تک‌تک مربیان سال‌های اخیر تیم‌های ملی امید و بزرگسال با مخالفت‌های بعضا مخرب بیش از حدی روبه‌رو شده‌اند، آن‌چنان‌که نمودی مشهود بر عملکرد آنها و در نهایت نتایج تیم‌های فوتبال امید و بزرگسال ایران داشته است.

افـشـیـن قـطـبـی، عـلی دایی، امیر قلعه نویی، منصور ابـراهـیـم‌زاده، رنـه سـیـمـوئـز، مـحمد مایلی‌کهن، برانکو ایوانکوویچ، میرو سلاوبلاژه‌ویچ و ... هیچ‌یک از این قاعده مستثنا نبوده‌اند، ولی اکنون توانایی غلامحسین پیروانی به شکلی متفاوت و مشخص از سوی فردی مورد تردید قرار گـرفـتـه اسـت کـه مـسـوول تـامـیـن هـزیـنه‌ها و برقراری حمایت‌های لازم برای تیم پیروانی تلقی می‌شود.

تیم امید، نماینده فوتبال کشورمان در راهیابی به مهم‌‌ترین آوردگاه ورزشی پیش‌رو (المپیک لندن)‌ است و مسلما برای موفقیت در رسیدن به چنین هدف دشواری نیازمند رفع تمام دغدغه‌ها و چالش‌هاست، در غیر این صورت از هم‌اکنون سرنوشت تلخ این تیم هم قابل پیش‌بینی است.

مجید عباسقلی