قاب خوانندگان

بدون ‌تاریخ انقضا

شاید «خودروی تهران 11» برای بسیاری از علاقه‌مندان تلویزیون خاطره‌انگیز باشد و قطعا تکرار مجدد آن از طریق شبکه تهران، یادآور این خاطره شد. داستان در بستر ویژه‌ای قرار گرفته، بستری که نگاهی به زندگی اجتماعی دارد و سعی گشته تا این نگاه خیلی خارج از عرف عادی و جاری در زمینه جامعه نباشد و از همین روی است که بیننده به سرعت با آن رابطه برقرار می‌کند.

کد خبر: ۲۶۴۳۴۹

قصه خیلی پیچیدگی ندارد، محور موضوعات ماشینی یشمی‌‌رنگ با پلاکی که روی آن تهران یازده حک شده می‌باشد و این خودرو به نوعی در زمینه داستان وارد زندگی آدم‌ها و افراد گوناگون می‌شود. با ورود آن دوربین به سراغ زندگی‌آدم‌هایی می‌رود که در جامعه سلایق، حرف، نگاه و مشکلات خاص خود را دارند و مشکلاتی که برای بسیاری از ماها ملموس است. ناگزیر باید گفت، کارگردان با بهانه قرار دادن این خودرو، تصمیم به ترسیم اجتماع خود را داشته و چنین طرح موضوع سختی را با چنین راهکاری، نمایان ساخته. در هر قسمت این خودرو به نوعی وارد زندگی خانواده‌ای می‌شود، مشکلی یا موضوعی طرح می‌گردد و البته در برخی از قسمت‌ها آن مشکل حل گشته و در برخی دیگر کارگردان صرفا به طرح موضوع بسنده می‌کند که این امر خود جای دقت و حتی تقدیر نیز دارد چراکه عنوان کردن یک مشکل خود نیمی از حل مشکل نیز می‌باشد. خود روی تهران 11 با ایجاد گره‌هایی خاص و مطرح کردن شخصیت‌هایی در هر قصه‌اش حرکتی روان و رو به جلو را بیان می‌نماید.

در این حرکت با توجه به آن که داستان با سری قبلش متفاوت است به سرعت شخصیت‌پردازی صورت گرفته و ضمن معرفی هر یک به بیننده داستان نیز به پیش می‌رود تا جایی که اوج قصه تعلیقی ویژه را در پی خواهد داشت. شخصیت‌ها خیلی درهم و پیچیده نیستند، البته به دلیل آن که در هر بخش کارگردان می‌باید به سرعت طرح موضوع کرده و به یک جمع‌بندی منطقی برسد، خیلی به پیچیدگی‌ها و کالبدشکافی آن نپرداخته، ولی باید اذعان کرد با همین زمان اندک باز این پتانسیل را فراهم نموده تا به جهت جلوگیری از سادگی، کنش‌های منطقی را ایجاد‌‌نماید.

روابط آدم‌ها در شهر، نگرانی‌های آنان، خانواده و روابط درون آن و بخصوص موانع و مشکلات خاصه جوانان جزو لاینفک این داستان است. با تمام چنین شرایط به جهت آن که هدف‌گذاری برای مخاطب تهرانی بوده، برخی مشکلات به طور کلی در هر داستان «مرضیه برومند» وجود دارد مثلا ترافیک یا جای پارک با چنین شرایط باز کارگردان هیچ‌گاه سعی نمی‌کند، خیلی منفی‌بافی کند و دائما گله کند و بنالد، المان‌هایی از تهران مانند میدان آزادی یا فردوسی و ... و همچنین سنت‌های خاصه تهرانیان همه و همه به بهانه این خودروی یشمی دوست‌داشتنی بیان می‌گردد. «برومند» با یک شیوه ابتکاری حتی بخش‌های یک قسمت را خرد و کوچک کرده و سعی می‌کند در زمانی کوتاه و با المانی نظیر حدس و گمان، چند پله در قصه‌اش به پیش رود.

گرچه در برخی موارد این سرعت، موجب غفلت از برخی شخصیت‌ها می‌شود که بعضا برخی این را نقطه ضعف این مجموعه می‌دانند، اما باید قبول کرد در مدت زمان بسیار کوتاه، راهی جز چنین شکلی غیرممکن است. «خودروی تهران 11» با داستانی ویژه و بازی بازیگران مطرح و بخصوص شخصیت‌های خودمانی و ملموس توانسته بار دیگر جذاب باشد و قطعا این مورد مرهون داستان ویژه‌اش می‌باشد. باید قبول کنیم برخی سریال‌ها به خاطر داستان ویژه‌شان هیچ‌گاه تاریخ انقضا ندارند و این موردی است که در اکثر کارهای خانم برومند وجود دارد.