زمانی که یک اثر هنری بودم

«زمانی که یک اثر هنری بودم» با این جملات شروع می‌شود: «همیشه در خودکشی‌هایم ناموفق بوده‌ام. همیشه در همه چیز ناموفق بوده‌ام. بهتر بگویم زندگی‌ام عین خودکشی‌هایم بوده. آنچه درباره من وحشتناک و غم‌انگیز است، اشراف کامل من به موفق نبودنم است. روی کره زمین هزاران نفر هستند که از نیرو، روحیه، زیبایی و شانس بی‌بهره‌‌اند، اما بدبختی عجیب من این است که از بدبختی خود آگاهم. همیشه از تمام مواهب زندگی بی‌بهره بوده‌ام و راهی برای خلاصی از آن پیدا نکرده‌ام. آدم بی‌فایده‌ای هستم و هیچ کاری نمی‌توانم بکنم. حالا وقت آن رسیده که در سرنوشت خود اندکی اراده داشته باشم. من وارث زندگی بوده‌ام، اما مرگ را با اراده خود به دست خواهم آورد....»

آنهایی که با نوشته‌های اشمیت آشنا هستند می‌دانند که این ابتدای ناامیدکننده تا پایان قصه ادامه نخواهد داشت. اشمیت شخصیت‌های خود را از مراحل مختلف عبور می‌دهد آنان را پالایش می‌کند و دریچه‌ای نو به زندگی آنان می‌گشاید. اشمیت نویسنده‌ای نیست که در خانه نشسته باشد و براساس پندار‌های ذهنی خود داستان بنویسند. این نویسنده آلمانی در 28 مارس 1960 در حومه لیون به دنیا آمد، از کودکی به موسیقی علاقه نشان داد و در 9 سالگی پیانو می‌نواخت. اشمیت اولین اثرش را در 11 سالگی نوشت و در سال 1986 دکترای فلسفه گرفت. اشمیت در جریان حادثه‌ای که در صحرای هوگار برایش اتفاق افتاد و در این صحرا بدون آب و غذا گم شد، جایی که 300 کیلومتر با نزدیک‌ترین آبادی فاصله داشت. آنجا بود که احساس کرد نیرویی فوق‌بشری و متعالی او را هدایت می‌کند. او می‌گوید در سال 1960 جسمم به دنیا آمد و در صحرای هوگار بود که روح و قلبم به دنیا آمد. این سرنوشت خیلی شبیه سرنوشت اگزوپری نویسنده کتاب شازده کوچولو است. جالب اینجاست که هر دو این نویسنده‌ها به روح انسان و فکر ماورایی او نگاهی دیگرگونه دارند و بر این باورند که آنچه اصل است فراتر از جسم مادی است.

منتقدان و کارشناسان ادبی معتقدند که اشمیت در آثارش با خواننده‌اش وارد گفتگو می‌شود و او را وادار به عکس‌العمل می‌کند. درست مثل این که رودرروی مخاطبش نشسته و برای او حکایتی جذاب را تعریف می‌کند.

زمانی را که یک اثر هنری بودم فرامرز ویسی و آسیه حیدری به فارسی ترجمه کرده‌اند. این رمان را انتشاراتی افراز به بازار کتاب ارائه کرده است.