دور باطل سینمای کودک

اکبر نبوی، قائم‌مقام بنیاد فارابی و دبیر جشنواره بین‌المللی فیلم‌های کودکان و نوجوانان کمتر از 2 ماه به شروع بیست و سومین دوره این جشنواره، از تولید 6 فیلم‌ کودکانه «پرواز مرغابی‌ها»، «نخودی»، «ترانه کوچک من»، «من و پدربزرگ ده‌‌ساله‌ام»، «خواب‌های دنباله‌دار» و «همبازی» با حمایت فارابی خبر داده و گفته که جریان سینمای کودک طبق سیاست‌های معاونت سینمایی تحول و تحرک دوباره‌ای پیدا کرده و در حال حاضر اغلب تولیدات سینمای کودک و نوجوان یا به صورت کامل یا با حمایت و مشارکت بنیاد سینمایی فارابی ساخته می‌شوند.

به گفته او، دو تا از این فیلم‌ها تمام و کمال در همدان فیلمبرداری می‌شود؛ آن هم با هماهنگی و همکاری فارابی و مدیر اجرایی جشنواره در همدان.

خوشبختانه سازندگان این فیلم‌ها، آدم‌های شناخته شده‌ای هستند و می‌شود امیدوار بود که بچه‌ها در سینمای مخصوص به خودشان، صاحب چند فیلم خوب و آبرومند بشوند؛ ولی چیزی که بیشتر از این ماجرا برمی‌آید، این است که این فیلم‌ها قبل از هر چیز، برای نمایش در جشنواره کودک همدان و پرشدن برنامه این جشنواره ساخته می‌شوند و وجود جشنواره است که باعث تولید این فیلم‌ها شده؛ اتفاقی که با اصل و اساس تعریف چیزی به اسم جشنواره در تضاد است و آدم را یاد آن بنده خدایی می‌اندازد که سفارش داد برای دکمه‌ای که پیدا کرده بود، کت بدوزند.این البته اتفاق تازه‌ای نیست و متاسفانه پایه‌اش از خیلی وقت پیش در جشنواره‌های هنری ما  مخصوصا از نوع سینمایی‌اش  گذاشته شده. گمانم نیازی هم به توضیح ندارد که چقدر بی‌منطق است و برخلاف ظاهرش، هیچ تاثیر اساسی و قابل توجهی در بهبود وضعیت موضوع مورد بحث نمی‌گذارد.

همین سینمای کودک و نوجوان را در نظر بگیرید. فرض کنید برنامه این دوره از جشنواره‌مان هم به عنوان یکی از جشنواره‌های کلاسیک و دولتی سینمایی بخوبی و خوشی با تولید همین چند فیلم جدید و چند فیلم تلویزیونی با شکل و ظاهر آبرومندانه‌ای هم پر شد. برای بعد از این اتفاق، چه برنامه‌ای داریم؟ اگر کمی بی‌رودربایستی و با حذف شاخ و برگ با داستان رو‌به‌رو بشویم، به این نتیجه می‌رسیم که یک نهاد دولتی برای فیلم‌هایی که خودش ساخته، یک جشنواره ترتیب داده و در حقیقت به فیلم‌هایی که خودش ساخته، جایزه داده است.جشنواره وقتی معنا می‌دهد که تولیدات ما در موضوعی مثل فیلم کودک از نظر کمی و کیفی در حد قابل قبولی باشد و این میسر نیست، مگر این که همان جور که خود نبوی در پایان حرف‌هایش اشاره کرده بخش خصوصی وارد گود بشود و بخش خصوصی وارد گود نمی‌شود، مگر این که انگیزه‌های لازم برایش به وجود بیاید و انگیزه‌های لازم به وجود نمی‌آید، مگر این که وضعیت ساخت و تولید و اکران و نمایش فیلم کودک و نوجوان، ساماندهی بشود. این تنها راه تمام کردن این دور و تسلسل است. حالا چراغ اول حل این مشکل را کی باید روشن کند، خدا می‌داند.

جابر تواضعی