منوچهر صهبایی، رهبر ارکستر سمفونیک تهران در پاسخ به این پرسش میگوید: بسیاری از آثار بزرگ تاریخ موسیقی جهان در ابتدا برای مناسبتهای خاص و سفارشی تولید شدهاند. آهنگسازان بزرگی چون هندل، موتزارت و شوستا کوویچ که امروز به هنرنماییشان گوش میسپاریم، قطعات مناسبتی بسیاری نوشتهاند.
این رهبر ارکستر درباره مزیتهای این شیوه کار توضیح میدهد: در قطعات مناسبتی با یک تیر چند نشان زده میشود.
اولا که هنرمند انگیزه پیدا کرده که قطعه بنویسد. دوم این که دستمزدی میگیرد و بعد هم که به فرهنگ و هنر کشور خدمت کرده است.
صهبایی البته تاکید میکند: در این مسیر باید جوری حرکت کنیم که هر سال بتوانیم آثار ماندگاری را به ویترین موسیقی کشور بیفزاییم؛ قطعاتی که از نظر هنری و استحکام موسیقایی از ظرف مکان و زمان خارج و ماندگار شوند.
فرصت برای ایرانیها
بابک رضایی، مدیرعامل انجمن خانه موسیقی از منظری متفاوت به کنسرتهای مناسبتی نگاه میکند و میگوید: تا چند سال پیش، فعالیت ارکستر سمفونیک بیشتر بر رپرتوار آثار خارجی متمرکز بود که البته وظیفه اصلی آن است و باید ادامه پیدا کند. اما در این میان، کنسرتهای مناسبتی بزرگترین فرصت را به آهنگسازان ایرانی داد تا آثار خود را به گوش مخاطبان انبوه برسانند.
وی ادامه میدهد: در چند سال اخیر، ارکستر سمفونیک آثاری را اجرا کرده است که مبتنی بر مضامین فرهنگی و اعتقادی مردم بوده و از اینرو توانسته بر تعداد علاقهمندان موسیقی ارکسترال بیفزاید.
رضایی پیشبینی میکند: اگر ما برنامهریزی مناسب داشته باشیم و از نظر بودجه هم تامین شویم، میتوانیم در طول سال آثار زیادی را اجرا و مناسبت موسیقی را به همه روزها تسری دهیم.
آثار بومی
کامبیز روشنروان هم که با آثار ارکسترال و موسیقی متن فیلمهایش، چهرههای شناخته شده در این عرصه است، میگوید: آثار موسیقیدانان ایرانی سالها نوشته میشد و فرصت اجرا پیدا نمیکرد. رویکرد جدیدی که ما از جشنواره موسیقی فجر 4 سال قبل آغاز کردیم، این فضا را به وجود آورد تا آهنگسازان ما با امیدواری و نشاط بیشتری به تصنیف قطعات بپردازند.
این آهنگساز تاکید میکند: ما با پیشینه غنی موسیقی محلی و سنتی خودمان میتوانیم، آثاری بومی و ملی در حوزه موسیقی ارکسترال و کلاسیک پدید آوریم.
عبدالحسین مختاباد هم که هفته پیش در روایت موسیقایی فریاد هجران را به مناسبت سالگرد رحلت امام(ره) خواند، در این باره میگوید: قطعات مناسبتی چون پوئم سمفونی روحالله که هفته پیش اجرا شد، اگرچه برای ما ایرانیها معنی و مفهوم خاص خود را دارد، اما قطعا اثری ماندگار است که برای شنوندگان خارجی هم گوشنواز خواهد بود.
در تپش این هفته، ماجرای فریب و تعرض در پوشش عرفانهای دروغین و رمالی را بررسی کردیم