جام‌جهانی ؛ رویایی در دور دست

البته برای زنده ماندن امیدهایمان هم فاصله، کمتر از قطر تیر عمودی دروازه بود. جایی که مسعود شجاعی 2 بار ضرباتش را به آنجا زد تا در حسرت گل بسوزیم. اما نه آن توپ‌ها گل شد و نه این موقعیت‌ها.

کره‌شمالی صفر - ایران صفر

درحالی که 30 هزار تماشاگر کره‌ای با لباس‌های متحدالشکل به ورزشگاه آمده بودند، این تیم ما بود که شروعی توفانی داشت و در همان دقیقه 5، تیر دروازه حریف را با ضربه شجاعی به لرزه درآورد. مسعود در دقایق 12 و 14 هم می‌توانست دروازه حریف را باز کند، اما شوت‌هایش به پایه تیر عمودی خورد و ضربه فنی‌اش را هم دروازه‌بان کره گرفت. برتری ما در نیمه اول و البته کل بازی، به همین 15 دقیقه خلاصه شد، چراکه در تمام دقایق باقیمانده، بازیکنان ما اسیر تفکرات دفاعی و پرس سنگین حریف قرار داشتند.

نکته ناامید‌کننده برای تیم ملی، قرار نگرفتن در موقعیت گلزنی بود. قیچی وحید هاشمیان در دقیقه 40 و شوت سنگین مهرزاد معدنچی در دقیقه 72، تنها دفعاتی بود که فوتبالدوستان ایرانی را برای تماشای گل‌ نیم خیز کرد. در مقابل، هر چه به دقایق پایانی بازی نزدیک‌تر شدیم، تیم کم‌رمق‌تر شد، تا جایی که حتی قادر به حفظ توپ هم نبودیم. همین موضوع چند موقعیت خوب در اختیار کره شمالی قرار داد؛ اما با درخشش رحمتی دروازه ما هم بسته ماند. رحمتی در این بازی، 3 واکنش استثنایی داشت تا همچون بازی‌های گذشته، یکی از درخشان‌ترین ستاره‌های تیم باشد.

تعویض‌های نه‌چندان خوب

کادر فنی در مقابل کره‌شمالی، تدبیری برای تغییر شرایط از خود نشان نداد و از دقیقه یک تا دقیقه 90 با همان سیستم بازی کرد. افشین قطبی در دقیقه 65 تصمیم گرفت تک مهاجمش را با آوردن محسن خلیلی ناآماده به جای وحید هاشمیان عوض کند، اما او در اولین تعویضش با بدشانسی بزرگی روبه‌رو شد؛ آسیب‌دیدگی خلیلی تنها 2 دقیقه پس از ورود به زمین.

خلیلی که روی حضورش در اردوی تیم ملی هم حرف و حدیث‌های بسیاری بود، خیلی زود معادلات کادر فنی را به هم زد تا مهرزاد معدنچی در دقیقه 70 مجبور شود به عنوان تک مهاجم تیم ملی در پست غیرتخصصی‌اش بازی کند. البته حضور مهرزاد تحرک خوبی به خط حمله تیم داد، جنب و جوش او هیچ تناسبی با بازی ساکن دیگر نفرات نداشت و در نتیجه، خیلی زود از سوی مدافعان حریف خنثی شد. در ادامه به نظر می‌رسید محمدرضا خلعتبری هم به جمع نفرات تیم اضافه شود، اما این تعویض خیلی دیر و در فاصله 5 دقیقه به پایان بازی انجام شد تا تعویض‌های قطبی در اولین تجربه رسمی سرمربیگری‌اش، چنگی به دل نزند.

معادلات صعود

با این تساوی بدون گل، اضطراب نزد فوتبالدوستان ایران کمتر نشد که هیچ، بیشتر هم شد. حالا به جای 3 بازی، 2 بازی مانده که یکی هم در سئول کره‌جنوبی است.

آیا باز هم می‌توان با امیدواری از صعود به جام جهانی حرف زد؟!

با کمی خوشبینی باید گفت؛ بله! با توجه به جدول گروه B ، هنوز هم سرنوشت صعود در دستان ماست و در صورت پیروزی در هر 2 بازی باقیمانده، ‌صعودمان به عنوان تیم سوم قطعی خواهد بود.

ما حتی برای دوم شدن در گروه و صعود مستقیم به جام جهانی هم شانس اندکی داریم؛ این‌که کره‌جنوبی چهارشنبه در سئول به عربستان نبازد و بازی شنبه آینده عربستان و کره‌شمالی در ریاض حتما مساوی شود.

البته در شرایط حساسی که این روزها تیم ملی با آن دست به گریبان است، شاید فکر صعود مستقیم به جام جهانی کمی رویایی باشد. تیم ملی امتیازات زیادی را در 6 بازی قبلی‌اش از دست داده و حالا باز هم باید در تکاپوی این باشیم تا شانس حضور در بازی پلی‌آف را به دست آوریم. برای سوم شدن در گروه، شرایط کمی امیدوارکننده‌‌تر است و ما با کمی خوش‌شانسی و کسب 4 امتیاز از 2 بازی باقیمانده هم می‌توانیم جواز حضور در پلی‌آف را به دست آوریم، به شرطی که کره شمالی بازی شنبه آیند‌ه‌اش را در ریاض به عربستان واگذار کند، آن‌وقت ما و کره شمالی 11 امتیازی خواهیم شد، اما چون در بازی مستقیم برتری با ایران بوده، می‌توانیم جواز حضور در پلی‌آف را به دست آوریم.

روز گذشته برنامه بازی‌های پلی‌اف اعلام شد که بد نیست با توجه با تساوی دیروز تیم ملی یک بار دیگر آن را مرور کنیم:

اگر سوم شویم، باید 14 شهریور مهمان یکی از 2 تیم بحرین یا ازبکستان باشیم و بازی برگشت هم 18‌شهریور در تهران برگزار خواهد شد.

در صورت صعود هم باید در روزهای 18 و 22 مهر به مصاف نیوزیلند برویم که این بار بازی رفت در تهران خواهد بود و بازی برگشت در نیوزلند.

 آیا بار دیگر پیام صعود ایران به جام جهانی از قاره اقیانوسیه مخابره خواهد شد؟!