دشمنی از نوع یادگاری‌نویسی

«کول فرح» و «اشکفت سلیمان» که قدمت هریک از آنها به 2500 تا 3000 سال می‌رسد، نمونه این آثار تاریخی و شامل کتیبه‌هایی به زبان عیلامی و خط میخی و نقش برجسته‌هایی زیبا و کم‌نظیر مربوط به یکی از پادشاهان وقت هانی و افراد خانواده‌اش در یک مراسم نیایش خصوصی است. غار اشکفت سلیمان نیز محل بسیار باصفایی با چشمه آب شیرین و گوارایی است که هرروزه پذیرای بسیاری از ساکنان و اهالی منطقه است که چندساعتی را به قصد گردش و تفریح به این مکان می‌آیند.

از زیبایی‌های منحصر به فرد این آثار تاریخی که بگذریم، آنچه موجب تاسف‌مان شد، مشاهده صحنه‌های ناخوشایندی در اطراف این آثار تاریخی ارزشمند بود که وجود آن دل هر دوستدار آثار تاریخی و باستانی را به درد می‌آورد، انبوهی از زباله‌های مختلف شامل پوست تخمه و هندوانه و پشه‌هایی که بوفور در اطراف این زباله‌ها تجمع کرده بودند، به طوری که انگار ماه‌ها بود کسی از طرف شهرداری منطقه برای نظافت این محل فرستاده نشده است.

اما دردناک‌ترین و تاسف‌آورترین لحظه این بازدید، صحنه‌ای بود که درآن تعدادی از مردم بافرهنگمان (شاید از اهالی و یا بازدیدکنندگان) که برای گردش و تفریح به این مکان آمده بودند، زحمت کشیده و ترجمه این خط میخی عیلامی عجیب و غریب را با اسپری قرمزرنگ، بزرگ و خوانا و با خطی فوق‌العاده زیباتر از آن خط کج و کوله در نهایت بی‌انصافی و بی‌مسوولیتی نه حتی در اطراف کتیبه بلکه دقیقا روی نوشته‌های خط میخی مرقوم فرموده بودند تا باقی بازدیدکنندگانی که مسافت‌های طولانی را برای دیدن این کتیبه قدیمی 2500 ساله طی می‌کنند، برای خواندن آن خط کج و کوله قدیمی دچار سردرگمی نشوند و در عین حال چشمشان به انواع و اقسام نوشته‌های یادگاری روشن شود!

رنگ‌پاشی و یادگاری‌نویسی روی نقش برجسته‌های ایذه تا حدی وسعت گرفته که به اعتقاد کارشناسان شاید تا چند وقت دیگر نتوان براحتی نقش‌ها و خط‌نوشته‌های به جامانده از دوران عیلامی این شهر را دید.

نوع رنگ‌های روی این نقش برجسته‌ها به گونه‌ای است که نه‌تنها قابل پاک شدن نیستند؛ بلکه هر روز یادگاری‌نویسی‌های جدیدی بر دل این کتیبه کشیده می‌شود، بدون این‌که مسوولان و متولیان امر کوچک‌ترین هزینه‌ای برای نصب حفاظ شیشه‌ای، فلزی و یا هر چیز دیگری که مانعی برای آسیب رساندن به این کتیبه‌های ارزشمند شود، کرده باشند. تاریخ‌های ریز و درشت حک شده در کنار این یادگاری‌نویسی‌ها، بیانگر این واقعیت تلخ است که داستان زخم نگارهای حک شده روی این کتیبه سال‌هاست که ادامه دارد و در این میان نفس‌های کتیبه 2500 ساله اشکفت سلیمان و کول فرح در حالی به شمارش افتاده است که سازمان میراث فرهنگی و گردشگری کشور و سایر متولیان امر در استان خوزستان، انگار چشمان خود را روی وضعیت اسفبار این نقش برجسته‌های چندهزار ساله بسته‌اند و در سکوت، لحظه تخریب نهایی این اثر تاریخی کم‌نظیر اما مهجور مانده که چندان دور هم نیست را به تماشا نشسته‌اند.

تماشای چنین صحنه‌های دردناکی، این پرسش را در ذهن ما و بسیاری از مردمی که دغدغه آثار تاریخی و فرهنگی کشورمان را دارند، مطرح می‌سازد که اگر این آثار تاریخی با چنین قدمتی در کشورهای دیگر بود، آیا در آنجا نیز محکوم به چنین سرنوشتی بودند؟