خانواده؛ مهمترین پایگاه حمایتی فرد مبتلا به ایدز

جولی سرویچ استادیار «علم خانواده و پیشرفت بشر» در ایالت اوهایو در این خصوص می‌گوید: بازگشت افراد مبتلا به ایدز به خانواده و بهره‌مندی از حمایت آنها به اندازه گرایش به سمت دوستان با اهمیت است. او که از سال 1997 سلامت روان را شروع کرده و اکثر تحقیقات خود را درباره موضوع فوق در مجله «مراقبت از بیماری ایدز» به چاپ رسانده به این نتیجه دست یافته است که از میان 134 مورد مبتلا به ایدز که مورد حمایت خانوادگی قرار گرفته‌اند تعداد اندکی به بیماری افسردگی مبتلا شده‌اند. در تحقیقی دیگر که او روی 142 فرد مبتلا انجام و نتیجه آن در مجله «آموزش پیشگیری از ایدز» منتشر کرده است، او دریافت که افرادی که از حمایت اجتماعی خانواده خود برخوردار شده‌اند، کمتر از دیگر افرادی که از این‌گونه حمایت‌ها بی‌بهره بوده‌اند دست به رفتارهای پرخطر جنسی می‌زنند.

این اطلاعات برای کاهش گسترش بیماری ایدز که بیش از 3 میلیون و 250 هزار آمریکایی را در دو دهه اخیر مبتلا و بیش از 43 هزار نفر را به کام مرگ کشانده بسیار حیاتی است. همچنین این مساله بسیار مهم است که به افراد مذکور برای پیشگیری از ابتلا به فشارهای روحی ناشی از بیماری ایدز و نیز دیگر بیماری‌‌های انتقالی از راه جنسی کمک شود.

در اغلب اوقات پزشکان به بیماران توصیه نمی‌کنند که به صورت روشن و شفاف درخصوص بیمای‌شان با خانواده خود سخن بگویند، در حالی که برای برخی از افراد به خصوص مردان روابط خانوادگی می‌تواند مشکل‌ساز باشد، زیرا بر اساس تحقیقات کنونی مردان به خانواده به عنوان مهم‌ترین بستر حمایتی خود اعتقادی ندارند در حالی که سرویچ معتقد است حمایت خانوادگی کاملا به حمایت دریافتی از طرف دوستان و آشنایان متفاوت است.این تحقیقات سرویچ را به این باور رسانده که پزشکان و مشاوران باید برای حل مشکلات مرتبط با روابط خانوادگی این افراد تلاش و زمان بیشتری به این امر اختصاص دهند. او در ادامه می‌گوید از آنجایی که این افراد ممکن است مورد تنفر خانواده خود قرار بگیرند، بنابراین من ضرورتی نمی‌بینم که آنها وضعیت بیماری خود را برای خانواده شرح داده و نیز اعتقادی به این که خانواده در بدو اطلاع از بیماری، آنها را مورد حمایت خود قرار دهند نیز ندارم.

بنابراین این افراد برای تصمیم‌گیری در مورد آشکار کردن وضعیت بیماری خود برای خانواده باید به دنبال راهکار مناسبی از طریق متخصصان و مشاوران ذی‌صلاح باشند، همچنین پزشکان باید نمای وسیع‌تری از روابط خانوادگی این افراد را مورد بررسی قرار داده و به تحقیق درخصوص چگونگی کمک به افراد مبتلا به ایدز در هنگام بروز مشکلات خانوادگی بپردازند. او چنین ادامه می‌دهد که اگر ما نتوانیم در رفتار افراد تغییری به وجود آوریم در نهایت می‌توانیم به این افراد کمک کنیم تا در هنگام بروز مشکلاتی مانند طرد شدن از خانواده و مورد بی‌اعتنایی قرار گرفتن با شرایط به وجود آمده بخوبی کنار آمده و دچار فشارهای روحی کمتری شوند.

اما در این میان افرادی که وضعیت بیماری خود را آشکار می‌کنند از امکان برخورداری از کمک‌های دارویی ضروری، شناخت راه‌های درمانی جدید و مواردی از این قبیل برخوردار خواهند شد و به بیان دیگر امکان بیشتری برای جلب حمایت اجتماعی که خود می‌تواند تسکینی برای نگرانی‌های روحی آنها باشد خواهند داشت. از دیگر دلایل آشکار کردن بیماری ایدز می‌توان به این مساله اشاره کرد که آنها می‌توانند از زندگی جنسی راضی‌کننده‌تری بهره‌مند شده و زندگی خود و دیگران را به مخاطره نیندازند.

صدیقه حاج‌نوروزی

منبع : سایت دانشگاه اوهایو