خاطرات رنگارنگ

 او اخیرا دومین رکورد بازی در جمع آبی‌ و سیاه‌های شهر میلان را شکسته و به مظهر تداوم و وفاداری در اینتر بدل شده است زیرا هرگز به این باشگاه پشت نکرده و با 14 مربی متفاوت و بیش از 400 بازیکن در نراتزوری کار کرده است و به همین سبب از محبوب‌ترین نفرات در اینتر است.

با این‌که زانه‌تی و یارانش به سوی چهارمین اسکودتوی متوالی خود در حرکت بوده‌اند، اما با وجود در اختیار داشتن خوزه مورینیو مربی نامدار پرتغالی در این فصل، یک‌‌بار دیگر در فوتبال جام قهرمانان باشگاه‌های اروپا ناکام شده‌اند. زانه‌تی که به دلیل سرسختی و دوامش لقب تراکتور را یدک می‌کشد، درباره این مساله و دیگر نکات و دستاوردهای خودش می‌گوید...

شما حالا بیش از 635 بازی رسمی برای اینتر انجام داده و از حدنصاب جاسینتو فاکه‌تی عبور کرده‌اید و فقط از رکورد جوزپه برگومی در این باشگاه دور هستید. واقعا چه احساسی دارید؟

طبعا مساله بسیار ارزشمندی است، زیرا در باشگاهی به بزرگی اینتر اینقدر دوام به آسانی حاصل نمی‌آید. برای من حضوری این همه طولانی اسباب غرور می‌شود و خاطرات آن رنگارنگ است، بخصوص عناوینی که برده‌ایم.

حتما از فتح جام یوفای 1998 بعد از برد 3 بر صفر بر لاتزیو در فینال نیز راضی بوده‌اید؟

بله. بخصوص که اولین جامی بود که با اینتر می‌بردم و در دیدار نهایی جامی با این اهمیت گلزنی هم کردم.

و تلخ‌ترین خاطره‌تان کدام است؟

بدیهی است که از دست دادن عنوان قهرمانی کالچو در آخرین روز از فصل 2002 - 2001 بدتر از هر چیزی بوده است. در آن روز در رم 2 - 4 به لاتزیو باختیم و یوونتوس با پیروزی بر حریفش از ما سبقت گرفت و اول شد، در حالی که تا هفته آخر ما صدرنشین بودیم و قهرمانی در مشتمان بود.

در 7، 8 سال نخست حضورتان در اینتر، این تیم فقط می‌کوشید گذشته روشنش را بازیابد و این کار برایش بسیار سخت بود، اما 4، 5 سالی است که جام‌ها را درو می‌کنید. این تغییر وضعیت را چگونه توصیف می‌کنید؟

این بدین خاطر بود که ما با گذشت سال‌ها بتدریج پایه‌های کار خود را قوی کردیم و تیممان بتدریج فوق‌العاده شد. این تیم حالا هویت یافته و راهش را می‌شناسد و پختگی و آشنایی با راه‌ها و فرمول‌های موفقیت ما را قادر می‌سازد که دائما در کورس فتح جام‌ها باشیم.

به مظهر وفاداری و استمرار در اینتر بدل شده‌اید، اما آیا هرگز به این فکر افتاده‌اید که به باشگاه دیگری بروید؟

بارها زمینه الحاقم به دیگر باشگاه‌ها و بخصوص در انگلیس و اسپانیا فراهم آمد، اما آنقدر به اینتر دلبستگی داشتم که تصمیم به ماندن گرفتم.

در این مدت با نفرات نامداری همبازی شده‌اید و یکی از آنها رونالدوی برزیلی بوده است. نظرتان درباره او چیست؟

بازیکنانی با استعداد وی کمیاب هستند و در روزهای اوجش می‌توانست سرنوشت را یک تنه عوض کند.

فوتبالیست‌های معروف دیگری مثل پیرلو و سیدورف هیچ‌‌گاه در اینتر شکوفا نشدند، اما با انتقال به میلان به اوج رسیدند. این پروسه را چگونه توصیف می‌کنید؟

این مسائل به روند پیشرفت و شکل کار نفرات به طور انفرادی مربوط می‌شود و تابع یک قانون کلی نیست. شاید آنها در دوره حضورشان در اینتر مشکلاتی داشتند که اجازه نمی‌داد تمام توانشان را ارائه کنند. به هر حال پیرلو و سیدورف فوتبالیست‌های بزرگی هستند.

آدم‌هایی مثل کریس رونالدو و لیونل مسی به دلیل مهارت‌های فردی‌شان مشهور شده‌اند و خصلت بارز شما جنگندگی است. به نظر شما کدامیک با ارزش‌تر است؟

کافی است هر یک از نفرات تیم هر چه دارند رو کنند و تیم اوج بگیرد و در آن صورت فرق نمی‌کند که خصایل و خدمات هر یک کدام موارد بوده است. تا زمانی که یک تیم موفق است، فرقی نمی‌کند که امتیازات فردی هر کدام از نفراتش چه چیزهایی است.

شما هرگز در جام قهرمانان اروپا و جام‌‌جهانی اول نشده‌اید. آیا جای خالی آن را زیاد حس می‌کنید؟

هنوز اندکی وقت برای تغییر دادن این روال دارم و باید امیدوار بمانم!

نسل جوانتر فوتبال آرژانتین به سال 2008 در پکن برای دومین بار طلای این رشته را در بازی‌های المپیک برد. نظرتان در این خصوص چیست؟

همگی‌شان بازیکنانی توانا هستند و بیشتر از این هم خواهند درخشید. اکثر قریب به اتفاق آنها نفرات فیکس تیم‌های باشگاهی خود بوده‌اند و در نتیجه پرتجربه‌تر از یک بازیکن امید عادی‌اند. تفاوت این نسل با نسل قبلی که سیمونه و مرا شامل می‌شد، این است که فنی‌تر است. حال آن که نسل ما روحیه مبارزه‌جویی بیشتری داشت و نسل فعلی با مسی، اگه‌رو و ته‌وز و با جرقه‌ای از آنها می‌تواند در هر لحظه سرنوشت را به نفع خود تغییر دهد. امیدوارم این پیروزی‌های المپیکی مقدمه‌ای بر فتح جام جهانی 2010 باشد.

اما در دور مقدماتی این جام تا به حال درخشان نبوده‌اید.

با این حال در یکی از 3 رتبه اول جدول قرار داریم و در نتیجه یکی از سهمیه‌های چهارگانه صعود در منطقه آمریکای جنوبی از آن ماست و باید این وضعیت را حفظ کنیم تا هر چه زودتر به مرحله نهایی جام برسیم و فکر نمی‌کنم این کار غیرممکن باشد.

اینتر امسال در برابر تیم‌هایی همچون آنورتوزیس قبرس و پاناتینایکوس یونان در جام قهرمانان قاره مشکل داشت و در دیگر گروه‌ها کلوج رومانی هم درخشید. آیا فاصله تیم‌های بزرگ و غیرنامدار به کلی از بین نرفته است؟

با حرفتان موافقم. فوتبال هر روز اشاعه بیشتری در تمامی جهان می‌یابد و هر کشوری و هر تیمی در آن تبحر می‌یابد و دیگر چیزی به نام بازی آسان وجود ندارد و در هر مسابقه یکی دو حادثه مساعد یا سوء برای تعیین تکلیف تیم‌ها کافی است.

با همه این اوصاف، باز هم جام قهرمانان باشگاه‌های اروپا به اینتر نرسید و با حذف شدن به دست منچستریونایتد حسرت‌تان طولانی‌تر شد.

ولی بد کار نکردیم. شاید بدترین قرعه را در یک‌هشتم نهایی ما آوردیم که با قهرمان دوره گذشته مواجه شدیم، اما حتی این شانس را داشتیم که در بازی برگشت با منچستر در اولدترافورد حداقل 2 بار گلزنی و صعود کنیم، اما بداقبالی اجازه نداد. برگزاری دیدار برگشت در زمین حریف هم مزید بر علت شد.

آیا جام جهانی 2010 آخرین میدان بزرگ شماست؟

قاعدتا همین طور است. در جام جهانی 2014 در برزیل هم مرا خواهید دید، اما فقط به عنوان یک هوادار تیم ملی آرژانتین.

مترجم: وصال روحانی / منبع : Fifa / آوریل 2009