در تپش این هفته، ماجرای فریب و تعرض در پوشش عرفانهای دروغین و رمالی را بررسی کردیم
حکیم ابوالقاسم فردوسی اگرچه تا حدود سال 397 بیشتر زنده نبود و راهی دیار باقی شد اما در همین مدت اثری را خلق کرد که هنوز هم یکی از متون مهم زبان فارسی است. شاهنامه فردوسی که حالا با چاپها و تصحیحات مختلفی در بازار موجود است، نه تنها از لحاظ صنایع ادبی اهمیت بسیاری در بین متون کهن ایرانی دارد بلکه به لحاظ داستانپردازی و شیوههای روایی نیز یکی از متون تاثیرگذار و برجسته زبان پارسی است. کمتر ایرانی را میتوان یافت که حداقل با چند تن از شخصیتهای این اثر سترگ آشنا نباشد و داستان زندگی آنها را نداند.در گذشته که شاهنامهخوانی(به دلیل نبود رسانههای امروزی)در گوشه و کنار ایران جریان داشته این کتاب اهمیتی صد چندان نزد عامه مردم داشته است.روز فردوسی فرصتی است برای آشنایی با این شاعر و حکیم بزرگ ایرانی که قبرش خوشبختانه در ایران(توس خراسان رضوی) است.
در تپش این هفته، ماجرای فریب و تعرض در پوشش عرفانهای دروغین و رمالی را بررسی کردیم
گزارش «جامجم» درباره دستاوردهای زبان فارسی در گفتوگو با برخی از چهرههای ادب معاصر
معاون وزیر بهداشت: