جسم آیینه روح است

بررسی مشکل: وجه مشخصه اختلال جسمانی کردن، علایم جسمی متعددی است که با معاینات جسمانی و بررسی‌های آزمایشگاهی کافی قابل توجیه نیستند. این اختلال بیشتر در خانم‌ها دیده می‌شود و معمولا قبل از سن 30 سالگی آغاز شده و مدت‌ها ادامه می‌یابد. سایر اختلالات روانی به طور شایعی در همراهی با این بیماری دیده می‌شوند.

علت این اختلال دقیقا مشخص نشده است ولی به نظر می‌رسد نشانه‌های بیماری جایگزینی برای تکانه‌های غریزی سرکوب شده باشد. عوامل اجتماعی، فرهنگی و قومی نیز ممکن است در پیدایش نشانه‌ها سهیم باشند. داده‌های ژنتیک حاکی از آن است که حداقل در بعضی از خانواده‌ها اختلال جسمانی کردن موروثی است و در 10 تا 20 درصد بستگان درجه اول مونث بیماران مبتلا به این اختلال رخ می‌دهد. تهدید به خودکشی در این بیماران شایع است ولی اقدام به آن نادر است و اگر واقع شود اغلب همراه با سوء مصرف مواد دیده می‌شود.

درمان: درمان وقتی بهتر انجام می‌شود که یک پزشک مشخص مسوول مراقبت‌های اولیه بیمار باشد.

از روش‌های آزمایشگاهی و تشخیصی بیشتر باید حتی‌‌الامکان خودداری شود. باید سطح آگاهی فرد نسبت به احتمال دخالت عوامل روان‌شناختی در پیدایش نشانه‌ها بالا برده شود. در جریان روان درمانی به بیمار کمک می‌شود تا با نشانه‌هایش کنار بیاید، هیجانات پنهان خود را ابراز کند و راهبردهای دیگری برای ابراز احساساتش پیدا کند. اگر بیمار برای اختلال روانی همراه دیگری دارو مصرف می‌کند باید مصرف داروی وی کنترل شود زیرا این افراد داروها را نامرتب و به‌گونه‌ای غیرقابل اطمینان مصرف می‌کنند.

دکتر آزاده شیروانی