چی کجاست؟

دامنه اینترنتی، ترکیبی از حروف و اعداد است که به‌همراه تعداد محدودی از کاراکترها، شکلی واحد را تشکیل می‌دهد. صورت تشکیل شده، باید در تمام دنیا یکتا و منحصربه‌فرد باشد. یعنی امکان وجود دو نام یک‌سان برای دو دامنه وجود ندارد. دامنه‌های اینترنتی، در سرورهایی به‌نام ‌DNS‌1، آدرس نهایی خود را پیدا می‌کند و وب‌سایت مورد نظر را باز می‌گرداند. ‌ ‌

دامنه‌ها از مبحثی به نام ‌URL‌2 برای شناسایی و مسیردهی به یک صفحه خاص وب استفاده می‌کنند. مثلا، ‌URL‌ زیر، به صفحه ‌index.html‌ از سایت مایکروسافت می‌رود.

http://www.microsoft.com/index.html

هر دامنه، یک پسوند دارد که دامنه سطح بالا ‌(TLD)‌3‌‌ ‌را مشخص می‌کند. دامنه سطح بالا، نوع فعالیت وب‌سایت را مشخص می‌کند. از آن‌جایی که تغییر نام دامنه، به‌معنی تغییر ذهن تمام مخاطبین است تا آدرس جدید را حفظ کنند، بنابراین انتخاب آن باید به‌دقت انجام بگیرد. تعداد دامنه‌های سطح بالا محدود است و ایجاد هرکدام از آنها به تصویب نهادهای بین‌المللی زیادی نیاز دارد. این دامنه‌ها به دو بخش اصلی دامنه‌های کشوری (منطقه‌ای) و دامنه‌های کاری تقسیم می‌شوندکه فهرستی از معروف‌ترین آنها به شرح زیر است:

دامنه‌های کشوری:

‌ir‌: ایران

‌de‌: آلمان

‌ca‌: کانادا

دامنه‌های کاری:

‌gov‌: برای سازمان‌های دولتی ‌(Government)‌

‌edu‌: برای موسسات آموزشی و تحقیقاتی ‌(Education)‌

‌org‌: برای سازمان‌های غیرانتفاعی ‌(Organization)‌

‌mil‌: سازمان‌های نظامی ‌(Military)‌

‌net‌: سازمان‌های شبکه‌ای ‌(Network)‌

و بسیاری موارد دیگر که همچنان رو به افزایش هستند.

همان‌طور که می‌دانید، بستر اینترنت، بر مبنای پروتکل ‌TCP/IP‌4‌ ‌پیاده‌سازی شده است، بدین ترتیب، تمامی گره‌های موجود در این شبکه بزرگ، دارای یک آدرس منحصربفرد و یک‌ تا به نام ‌IP‌5‌ ‌هستند. این آدرس، 32 بیتی بوده و برای راحتی کار، از چهار عدد 8 بیتی کنار هم استفاده می‌شود. مسلم است که به‌خاطر سپردن این 32 بیت به ذهن، حتی اگر به صورت 4 عدد سه رقمی باشد، دشوار است و امکان اشتباه در آن بی‌شمار وجود دارد. علاوه بر آن، به این دلیل که هر کامپیوتر برای خود یک آدرس آی‌پی جداگانه دریافت می کند، از این‌رو، وب‌سایت‌های مشهوری که از چندین سرور برای اطلاع‌رسانی استفاده می‌کنند، با مشکل روبه‌رو خواهند شد. ‌ ‌

فاصله میان دامنه‌ها و آدرس‌های آی‌پی را به وسیله سیستمی به نام سیستم نام دامنه پر می‌کنند. این سیستم به‌طور خلاصه، نام دامنه‌ها را به آدرس آی‌پی ترجمه می‌کند. این عمل ترجمه، به‌طور مجزا در هر سیستم و به‌طور کلی در یک سرور مرکزی در شبکه جهانی اینترنت انجام می‌شود. ‌ ‌

بخش نخست آدرس، که همان ‌TLD‌‌باشد را باید از طریق دارنده آن دومین، که به آن ‌Holder‌ می‌گویند تهیه نمود. بخش دوم آن که نام وب‌سایت شما را مشخص می‌کند، انتخابی است. اما بخش سومی هم وجود دارد که معمولا در همه وب‌سایت‌ها از آن استفاده می‌شود،‌و آن‌هم عبارت ‌www‌ است. نکته‌ای که باید مورد توجه قرار گیرد این است که ‌www‌ همیشه ثابت نیست و ممکن است معادل‌های دیگری جایگزین آن شود. این کلمه که سطح سوم دامنه را نشان می دهد، نشان دهنده سرور میزبان در آن آدرس اینترنتی است (و متعاقبان ‌2www‌ سرور دیگری است.) ‌ ‌

سطح سوم نام دامنه الزامی نیست، برای مثال، می‌توان بدون نوشتن ‌www‌ به وب‌سایت گوگل نیز مراجعه کرد. می‌توان بیشتر از یک نام دامنه را به یک آدرس اینترنتی ارجاع داد. همچنین می‌توان یک نام دامنه را به‌صورت تصادفی به چند آدرس اینترنتی ارجاع داد که از بار روی سرورها بکاهد. ‌ ‌

اگر می‌خواهید بدانید که آدرس آی‌پی دامنه اینترنتی مورد نظرتان چیست، کافی است از دستور پینگ استفاده کنید. برای این کار، ابتدا ‌Command Promt‌ ویندوز خود را باز کنید و دستور زیر را تایپ کنید:

‌Ping www.google.com

 http://www.google.com‌

که در این حالت سیستم چهار بسته 32 بایتی به سمت سرور گوگل ارسال می‌کند و علاوه بر آدرس آی‌پی سرور گوگل، سرعت دسترسی شما به آن سرور و میزان قابل اعتماد بودن اتصال شما را نشان می‌دهد.

سرور ‌DNS‌، نام دامنه ورودی را دریافت می‌کند، در صورتی که کامپیوتری در شبکه زیر مجموعه‌اش، آن نام دامنه را ثبت کرده باشد،‌آدرس آی‌پی آن کامپیوتر را بر می‌گرداند، در غیر اینصورت، از سرور ‌DNS‌ دیگری استفاده می‌کند و این اقدام آنقدر تکرار می‌شود که آدرس آی‌پی صحیح باز گردد. ‌ ‌

هر کامپیوتری، یک حافظه نهان ‌(Cache)‌ دارد که برای مرور سریع‌تر دامنه‌ها، آدرس‌های آی‌پی متناظر را در سیستم ذخیره می‌کند. برای دیدن حافظه نهان ‌DNS‌ سیستم خودتان به آدرس زیر بروید:

c:\winnt\system32\drivers\etc\host

منابع ‌ ‌

http://webopedia.com/

TERM/D/DNS.html‌

Designing‌‌‎‌، ‌158 O'rielly - Page

‌and Developing Scalable IP Networks ‌

پانوشت

 Domain Name Service.1‌

 Uniform Resource Locator.2‌

 Top-Level Domain.3‌

Transmission Control Protocol.4

‌and Internet Protocol ‌

 Internet Protocol.5