جمی فوکس

در گروه کر کلیسا حضور داشت و در مدرسه هم جزو پیشاهنگ‌های موفق بود. در دوران دبیرستان در تیم ورزشی مدرسه بازی می‌کرد و آن‌قدر بازی‌اش خوب بود که روزنامه‌های محلی مطالبی درباره‌اش می‌نوشتند. در کالج درس موسیقی خواند و در سال 1994 حتی یک آلبوم موسیقی محلی خاص سیاه‌پوستان را منتشر کرد. یکی از همین ترانه‌ها را در فیلم سال 1999 (هر یکشنبه داده شده‌ای)‌ به عنوان موسیقی متن مورد استفاده قرار داد. سال 1989 زندگی‌اش با یک چرخشی بزرگ همراه شد و آن هم زمانی بود که به تشویق چند تن از دوستانش به بازی در نمایش‌های تئاتری در باشگاه‌های اطراف منزل خود پرداخت. همین حضور‌‌ها بود که سال 1991 کمک کرد تا نقشی در یکی از مجموعه‌های تلویزیونی به دست آورد. کم‌کم حضور او در تلویزیون پررنگ‌تر شد و این مساله راه را برای حضورش در عالم سینما باز کرد. اگر چه فعالیت بازیگریش‌ در تئاتر با نمایش‌های کمدی شروع شد (و همه او را یک کمدین می‌شناختند)‌ ولی در دنیای سینما، همیشه در نقش‌های جدی بازی کرده است. درسال 1988 بازی جدی در سینما با فیلم «باشگاه بازیکن‌ها» شروع کرد و خیلی زود تبدیل به یکی از موفق‌ترین بازیگران سیاه‌پوست دنیای سینما شد. با آن‌که در سال برای درام موزیکال و شرح حال‌گونه «ری» اسکار بهترین بازیگر مرد را گرفت، ولی نتوانسته به اندازه ویل اسمیت مطرح شود. در کنار دنزل واشنگتن، تنها بازیگر مرد رنگین‌پوست سینماست که توانسته مجسمه طلایی اسکار را دریافت کند. در سال 1996 بازی در نقش مقابل تام کروز در «جری مگوآئر» را رد کرد. این فیلم برای کوبا گودینگ جونیور که به جای فوکس بازی کرد‌ یک نامزدی جایزه اسکار به ارمغان آورد. پیانو را خیلی خوب می‌نوازد و فوتبال را به صورت نیمه‌حرفه‌ای دنبال می‌کند. دنزل واشنگتن بازیگر محبوب اوست. جزو معدود بازیگرانی است که در یک سال، در 3 رشته جوایز مراسم گلدن گلوب (کره طلایی)‌ نامزد دریافت جایزه شد.