وقتی دروگبا به حرکت در می‌آید

بدیهی بود که نقش وی در چلسی ساخته شده توسط خوزه مورینیو چنان بارز بود که اگر او در عصر بعد از رفتن این مربی محبوب پرتغالی هم گل نمی‌زد، این باشگاه باید منتظر دردسرهای متعددی می‌بود و این اتفاقی بود که دقیقا افتاد. فیل بزرگ این چنین بود که با یک سرشکستگی بزرگ رفت و اگر جانشین هلندی و معروف او در چلسی تا به حال موفق بوده، به این سبب است که مهاجم پیشین مارسی سرانجام تصمیم گرفته، بازی کند و همانی باشد که می‌تواند باشد و در دوره مورینیو (2004 تا 2007) بود و در دوران 4 ماهه هیدینک نیز تا حدی بوده است.

خروج از حالت ایزوله

هیدینک در 63 سالگی و با آن همه دنیادیدگی زرنگ‌تر از آن است که متوجه این نکته نشده باشد و به آن اشاره و بابت آن از دروگبا از صمیم دل تشکر نکند! مربی سابق تیم‌های ملی کره جنوبی، استرالیا و هلند که در عین هدایت تیم ملی روسیه با حفظ سمت به لندن آمده است به این فرضیه که دروگبا در دوره اسکولاری علاوه بر ناسازگاری شخصی‌اش توسط این مربی 60 ساله ایزوله شده و مورد بی‌مهری قرار گرفته بود، نمی‌پردازد و ترجیح می‌دهد با عبور از کنار آن از مشخصه‌های مثبت کاپیتان تیم ملی ساحل عاج بگوید. «در بدو ورودم شنیدم که دروگبا تعهد لازم به باشگاه را ندارد و برخلاف دوره مورینیو برای باشگاه دل نمی‌سوزاند، اما بازیکنی که من در این مدت روبه‌روی خود دیده‌ام، بعکس بسیار مفید و پرکار و علاقه‌مند و مظهر عشق و تعهد به چلسی بوده است.او نه تنها یک عامل باز دارنده جلوه نکرده، بلکه تیم را به حرکت درآورده و برای دیگران هم انگیزه به وجود آورده است. قبل از آمدن به اینجا هم او را از بازی‌ها و کار عالی‌اش می‌شناختم و حالا که از نزدیک با او کار کرده‌ام، باید متذکر شوم که بازیکن فوق‌العاده‌ای است و کل تیم را به پیش می‌راند.

عناصر اصلی

هیدینک مثل هر مربی فهیم دیگری معترف است در فوتبال حرفه‌ای هر قدر هم که مربیان برنامه بریزند، این خود فوتبالیست‌ها هستند که سرنوشت را تعیین می‌کنند و تا آنها نخواهند، هیچ چیزی عوض نمی‌شود. «مهم‌ترین و تاثیرگذارترین مرد در استمفورد بردیج من نیستم و این تعریف، سزاوار دروگبا و همتاهای اوست. این آنها هستند که باید به طرح‌های تاکتیکی، جامه عمل بپوشانند و به درخواست‌ها پاسخ بدهند. ممکن است من آنها را قدری به قسمت راست یا برعکس، چپ میدان متمایل کنم، اما تا زمانی که بازیکنان با تمام وجود بازی نکنند، هیچ تیم و مربی‌اش موفق نخواهند بود. اگر ما در هفته‌های اخیر اغلب موفق بوده‌ایم، به خاطر این است که بازیکنان خواسته‌اند و یک نمونه روشن و بارز در این خصوص دروگباست که واقعا به حرکت درآمده است.»

هیدینک در یکی از وجوه اندک تشابهش با فیل بزرگ کوشیده راه و روشی را بیابد که حضور همزمان دروگبا و نیکولاس انلکا را در زمین امکان پذیر سازد و با این که اسکولاری در این باره کاملا ناموفق بود، هیدینک قدری بیش از او موفقیت کسب کرده است. وی در اقدامی عجیب انلکا را تا منطقه هافبک چپ کاذب، عقب کشیده و دروگبا همچنان نوک حمله تیم است و انلکا در هر مرتبه نفوذ باید با تمایل به خط طولی سمت چپ یا مرکز خط حمله با دروگبا و گوش راست تیم (کالو یا بلرتی در غیاب جوکول مصدوم) همکاری کند. هیدنیک می‌گوید: بحث درباره مفید نبودن این طرح و جواب ندادن به کارگیری همزمان دروگبا و انلکا همچنان ادامه دارد اما نباید دست از تلاش برداشت زیرا وقتی هر دو به لحاظ تاکتیکی به درد تیم می‌خورند از نیمکت‌نشینی‌شان باید حتی‌المقدور پرهیز کرد.

این چیزی است که هر تیمی آرزویش را دارد و من قصد ندارم آن را بلااستفاده بگذارم. دروگبا چند سال دلیل و نماد درخشش چلسی بوده است. چرا باز هم نباشد؟

منبع: Evening standard
2009