منفی‌ها

اکبر میثاقیان: تکیه‌کلام مربی کنونی ابومسلم «خداوکیلی» است. اول تمام حرف‌هایش یک خداوکیلی می‌گذارد و می‌رود تا آخر، ولی هر چقدر به حرف‌های او در مسائل فنی بیشتر گوش کنید، کمتر چیزی گیرتان می‌آید! نوع فوتبالی که او به تیم‌هایش خوب یاد می‌دهد، چیزی است که منتقدان به آن می‌گویند «ضد فوتبال» که البته برای تماشاگران شده است پسوند نام اکبر. او پیش تماشاگران، بیشتر به «اکبر ضدفوتبال» معروف است تا نام واقعی‌اش. علاقه میثاقیان به حاشیه هم بر کسی پوشیده نیست. قضیه برج میلادش را که فقط خواجه شیراز نشنیده و کتک‌کاری‌هایش هم که بارها در همین برنامه 90 پخش شده، آنقدر که دیگر برای مخاطبان هم جذاب نیست!

امیر قلعه‌نویی: ژنرال فوتبال ایران که برخی می گویند در هفته گذشته تا درجه گروهبانی هم تنزل پیدا کرد، کسی است که دلیلی برای پیدا شدن همین واژه «ادبیات» فوتبالی شد! آن هم وقتی که همه چیز را در شکست تیم‌هایش دخیل می‌دانست، جز تاکتیک‌های خودش. از زمین و زمان بهانه می‌گرفت؛ ولی زیر بار نمی‌رفت که اشتباهات او هم باعث شکست تیم بوده است.

موردی که البته بعد از او برای علی دایی هم تکرار شد؛ اما «کل یوم» او که می‌خواست به جای کلمه «کلهم اجمعین» به کار ببرد، شد پاشنه آشیل او که همیشه متهم بشود به بیسوادی.

اتهامی که هرچقدر هم امیر قلعه‌نویی، بد نتیجه بگیرد، منصفانه نیست! علی دایی، علی پروین و محمد مایلی‌کهن هم از جمله کسانی هستند که هیچ‌گاه نتوانستند تعامل خوبی با مطبوعات داشته باشند و همه آن هم برمی‌گشت به نوع گفتار آنها که همیشه متهم به بدرفتاری شده بودند.