تاریخ را بنویس

شروع کن به هر روز نوشتن. در صفحه مربوط به همان روز از خودت بنویس. از کارهایی که در طول روز کرده‌ای، از حرف‌هایی که زده‌ای، از جاهایی که رفته‌ای و کسانی که دیده‌ای،‌ از حرف‌ها و اتفاقاتی که برایت جالب بوده. لازم نیست حتما قبل از خواب این‌کار را بکنی. می‌توانی در طول روز چند بار سالنامه‌ات را باز کنی و چیزهایی را که دلت می‌خواهد تویش بنویسی. اگر خودت را مقید کنی که در پایان روز، روزانه‌ات را بنویسی بعضی‌وقت‌ها می‌بینی که خسته‌ای و خیلی خوابت می‌آید و انرژی لازم را نداری. بعد این کار را پشت گوش می‌اندازی و خیلی از صفحات سالنامه‌ات به خاطر بی‌حوصلگی‌ات خالی می‌مانند. آخر سال که بشود، می‌بینی یک تاریخ یک ساله از خودت داری. تاریخ زندگی تو در سال 1388. می‌توانی خودت را مرور کنی. سالنامه‌ را نگه‌ داری وچند سال بعد برگردی صفحاتش را ورق بزنی و به یاد خودت بیفتی. ببینی که چقدر تغییر کرده‌ای، چقدر علائق و اعتقاداتت به چیزهای مختلف عوض شده. خودت را روان‌شناسی کنی و بفهمی چقدر پیشرفت کرده‌ای. چه آرزوهایی داشته‌ای که فراموش شده، چه سفرهایی رفته‌ای، چه دوستانی داشته‌ای و به یاد دوستانت بیفتی و فکر کنی که آنها حالا کجا هستند و چه می‌کنند. بفهمی توانایی‌هایت چقدر نسبت به آن موقع زیاد شده. روزهای پرخاطره جلوی چشمت رژه خواهند رفت، آن روز که توی خیابان خیس آب شدی و چتر همراهت نبود، آن روز که به خانم مسنی کمک کردی از خیابان رد شود، آن روز که توی کلاس آن حرف بامزه را زدی و همه خندیدند. می‌بینی؟ همه اینها خوبی‌های نوشتن روزانه است. علاوه بر همه این‌ها نثرت بهتر می‌شود، فارسی نوشتن را بهتر از گذشته یاد می‌گیری و به جزییات توجه می‌کنی. نوشتن آرام‌ترت می‌کند. انگار نشسته‌ای و حرف‌هایت را با یک دوست در میان گذاشته‌ای. وقتی می‌نویسی بیشتر و بهتر فکر می‌کنی و قضاوت منصفانه‌تری نسبت به امور خواهی داشت. پس معطل نکن. از همین امروز شروع کن. اگر سالنامه نداری، امروز تهیه کن. اصلا به جای سالنامه یک‌دفتر سفید بردار و بالایش تاریخ بزن. امروز که می‌دانی چه روزی است. امروز هشتم اردیبهشت 1388 است.