هدف را گم نکنیم

آقای رئیس‌جمهور پنجشنبه گذشته با انتقاد از عدم تصویب لایحه هدفمند کردن یارانه‌ها یا به عبارتی طرح تحول اقتصادی در مجلس، به مردم گفته بود: «ما پیش‌بینی کرده بودیم 50 تا 70 هزار تومان به هر نفر یارانه بدهیم. اگر متوسط 60 هزار تومان را در نظر بگیریم، یک خانواده 5 نفری ماهانه 300‌هزار تومان دریافت خواهد کرد. یک خانواده 5 نفری چقدر بنزین، آب، برق و گاز مصرف می‌کند؟ سرجمع آزاد آن الان می‌شود 100 تا 130 هزار تومان، خب 300 هزار تومان دریافت خواهد کرد...»

سایت الف متعلق به آقای احمد توکلی، نماینده مجلس به این بخش و بخش‌های دیگری از سخنان رئیس‌جمهور انتقاد کرده و اعداد و ارقام اعلام شده توسط ایشان را غیرواقعی خوانده است. به اعتقاد این رسانه خبری، بر اساس لایحه هدفمند کردن یارانه‌ها که توسط دولت تدوین و تصویب شده، مقرر شده در مجموع «به هر خانواده نیازمند حداکثر 104 هزار تومان پرداخت شود» نه 300‌هزار تومان.

علاوه بر این، چنانچه قیمت برق، گاز، بنزین، گازوئیل و... مطابق لایحه دولت با حذف یارانه‌ها چندین برابر شود، هزینه اقلام فوق برای هر خانواده قطعا از رقم 100 تا 130 هزار تومان در ماه که رئیس‌جمهور اعلام کرده است، بیشتر می‌شود.

در مقابل، وزارت اقتصاد با انتقاد شدید از محاسبات عددی سایت الف، به دفاع از آمار و ارقام اعلام شده از سوی رئیس‌جمهور برخاسته و اعلام کرده: «این عدد کاملا منطبق با پیشنهادات ارائه شده توسط دولت به مجلس است.»

این وزارتخانه سپس با ارائه آمار و ارقام‌هایی نتیجه گرفته که حتی «اگر متوسط پرداختی یک خانوار ایرانی برای کالاهای بنزین، برق، گاز، گازوئیل، نفت سفید و آب در نظر گرفته شود، متوسط پرداختی هر خانوار 85 تا 95 هزار تومان خواهد شد که نه‌تنها از عدد بیان شده توسط ایشان بالاتر نیست؛ بلکه کمتر نیز هست.»

براساس اعلام مقامات دولت، با یک حساب سرانگشتی می‌توان امیدوار بود که نه‌تنها حذف یارانه‌ها هیچ فشاری بر مردم وارد نخواهد کرد؛ بلکه ماهانه حدود 200 هزار تومان نیز اضافه‌تر از هزینه‌های صرف شده به صورت اعانه در اختیار مردم شریف ایران قرار خواهد گرفت.

فارغ از این که در این مناظره قلمی، چه کسی درست می‌گوید ‌ و چندصد هزار ریال به جیب مردم می‌رود و چند هزار تومان از جیبشان خارج می‌شود، نکته‌ای مغفول مانده که کمتر کسی به آن توجه می‌کند.

ظاهرا هدف از طرح تحول اقتصادی یا همان هدفمند کردن یارانه‌ها این بود که سوبسیدها حذف و در جریان آزادسازی قیمت‌ها برای جلوگیری از فشار اقتصادی به مردم، دولت بخشی از هزینه‌های جدید ناشی از افزایش قیمت‌ها را به صورت نقدی به مردم یا بخشی از دهک‌های درآمدی جامعه پرداخت نماید.

اگر بپذیریم آمار و ارقام ارائه شده از سوی وزارت اقتصاد واقعی و کارشناسی است و دولت توانایی آن را دارد که به جای پرداخت بخشی از هزینه‌ها (یعنی حداکثر 100 هزار تومان)‌، سه برابر آن (یعنی 300 هزار تومان)‌‌ به مردم بپردازد، واقعا چرا همه دولت‌های پس از انقلاب ‌که اتفاقا همه بر سر ضرورت آن اتفاق نظر داشته‌اند از اجرای این طرحتا این اندازه واهمه داشته‌‌اند؟!

محسن ماندگاری