هدف را گم نکنید، لطفا!

اما انگار ما چندان رغبتی به این نداریم که به جام جهانی برویم. اگر غیر از این بود، در این روزهای بسیار حساس و سرنوشت‌ساز، تا این حد از اصل موضوع دور نمی‌شدیم.

البته فوتبال ما جذابیت‌های بسیاری دارد؛ جذابیتی که به داخل میدان مربوط نمی‌شود. بیشتر انرژی ما صرف این می‌شود که یکدیگر را حذف کنیم. برای ما که این همه مطلب شنیدنی، خواندنی و جذاب در فوتبال داریم، ضرورت چندانی به میادین دیگر حس نمی‌شود.

فوتبال در بخش فنی، چندان پیشرفتی ندارد و از نوع و شیوه بازی باشگاه‌های ما می‌شود فهمید که ما در زمینه فعالیت‌های میدانی، حداقل در آسیا از رقبای خود عقب‌تر قرار گرفته‌ایم. شاید نیازی به توضیح اضافه نباشد که ما در میان 5 تیم آسیایی که در واقع یک‌سوم قدرت آسیا محسوب می‌شوند، در مکان سوم قرار گرفته‌ایم. یعنی با احتساب بقیه تیم‌ها و مدعیان تقریبا در مکان ششم قرار داریم. اینها را نگفتیم تا از آینده مایوس شویم و به دنبال کسب موفقیت بیشتر نباشیم، بلکه باید متوجه شویم که ما حاضر به هزینه‌کردن نیستیم. ما غرق در مسائل داخلی خود شده‌ایم و انگار از وضعیت دشواری که پیش‌روی ماست بی‌خبریم.

فوتبال ما به دلیل این مشغولیت‌های ذهنی،‌ نیازی به حضور در مجامع دیگر حس نمی‌کند. در فوتبال که جار و جنجالش بیشتر از کیفیت آن است، عاقبتش همین است که می‌بینیم.

در جمع تیم‌های باشگاهی آسیا اثرات این بی‌توجهی به مسائل کیفی فوتبال را می‌بینیم.

امید این است که پس از تجربه تلخ بازی‌های تیم ملی، به‌گونه‌ای جلو ضرر را بگیریم و برای راهیابی به جام‌جهانی منوط به آن‌که ضرورت این راهیابی را حس بکنیم، با قدرت، دوراندیشی و آینده‌نگری بیشتر وارد بازی‌های پایانی بشویم.