کلاف سردرگم

در این دور به دفعات شعارهای خود را در جهت احیای کشتی ایران به دست فراموشی می‌سپاریم تا از رویکرد به مربیان با تجربه و جوان در فراز و فرود باشیم. جالب آن‌که در این رهگذر نیز بارها عامل زمان را شرمنده بی‌برنامگی‌های خود کرده‌ایم تا در عرصه کشتی جهان و در شرایطی که می‌توانیم شانه به شانه روس‌ها بساییم، افت و خیزمان از نتیجه‌ای منطقی پیروی نکند. حرف هم که خواسته شود زده شود می‌گویند که ای بابا ما کجا و روس‌ها کجا!

قبول داریم به لحاظ شرایط و امکانات و مسائل فرهنگ قهرمانی، شرایط‌مان با روسیه قابل قیاس نیست، اما نه دیگر به این قیمت که مدام در مقام مقایسه توی سر کشتی خود بکوبیم.

قصد نداریم از کمبودها و نداری‌ها بگوییم که این بحث انحرافی، کشتی ما را به ناکجاآباد می‌کشاند، چرا که با همین شرایط و شرایطی بدتر، به دفعات بالاتر از روس‌ها ایستاده‌ایم تا ثابت شود که روس‌ها هم دست یافتنی هستند، مشروط به آن‌که در طرف مقابل ما در داخل به لحاظ تشکیلاتی قوی عمل کرده و هدفمند و با برنامه به جلو گام برداریم.

هدفمند حرکت کردن به این معنا که از هر کس در جای خود بهره بگیریم و برای حضور در هر میدانی برنامه خاص داشته باشیم. این نیز منوط به این است که هدف‌گذاری روشنی از رویدادهای مختلف کشتی داشته باشیم تا با ریتم و نظمی‌ خاص به جلو رفته و موقعیت خود را در کشتی دنیا بهبود بخشیم.

برای مثال باید در نظر گرفت که در آستانه مسابقات قهرمانی آسیا در تایلند، کادرفنی جوان تیم ملی کشتی آزاد دل‌نگران این است که مبادا در عرصه رقابت‌ها معادلات، بسان جام جهانی تهران (اسفند 87 ) آن‌گونه که باید رقم نخورد. یقینا در چنین شرایطی فدراسیون هر چند هم که بخواهد نمی‌تواند قرص و محکم پشت کادر فنی‌اش بایستد و این احتمال هست که شرایط به گونه‌ای دیگر به اجرا درآید. برای همین نیز هست که تیم ملی کشتی آزاد با ترکیبی از کشتی‌گیران با تجربه و جوان در میدان آسیایی پیش روی تایلند حاضر می‌شود تا سفت و سخت به دنبال قهرمانی باشد. عنوانی که در بعضی از مواقع باعث گمراهی کشتی ما شده است و به نوعی نخواسته‌ایم بین مسابقات آسیایی و جهانی فرق بگذاریم. یعنی با همان تیمی‌که در آسیا به میدان رفته‌ایم با همان تیم نیز در جام جهانی حضور یافته‌ایم تا هدف‌گذاری مان ناقص باشد. نتیجه نیز این شده که همیشه دستمان پیش حریفان رو بوده است تا آنان با طرح و نقشه قبلی از غفلت ما استفاده کرده و اجازه ندهند به آنچه می‌خواهیم دست یابیم.

گول نخوریم

واقعیت این است که برای جهانی شدن باید از آسیا گذشت و جهانی اندیشید. تا مادامی‌که در مرزهای آسیایی بمانیم نمی‌توانیم به آنچه در کشتی استحقاق و لیاقتش را داریم دست یابیم. نباید از نظر دور داشت که در مواقع بسیاری به این نتیجه رسیده‌ایم که در آسیا باید با تیم دوم خود حاضر شویم، اما به سرعت و با حاصل نشدن نتیجه لازم تغییر رویکرد داده‌ایم تا با متمرکز شدن روی یک تیم نتوانیم از تمام ظرفیت‌ها و پتانسیل‌های کشتی ایران بدرستی استفاده لازم را داشته باشیم.

حرف این است که اگر به دنبال کارهای بزرگ در کشتی هستیم باید هزینه این کار را نیز بدهیم. یعنی اگر به دنبال حضوری خوب و درخور در بازی‌های المپیک 2012 لندن هستیم باید به کادر فنی جوان تیم ملی کشتی آزاد اعتماد کرده و پشت سر آنها محکم بایستیم تا آنان که با ایده‌هایی نو به صحنه آمده‌اند، اندیشه‌هایشان را در مقام عمل به اجرا بگذارند. یقینا با نگاهی دوردست، همه چیز را در حال نمی‌جوییم که فردا را بازنده شویم. بدیهی است در کنار توجه به حال باید فردای کشتی را نیز دید تا با به میدان آمدن نسلی تازه از قهرمانان که در جای‌جای کشور کم نیستند، کشتی ایران در هر وزن صاحب مهره‌های توانمند شود. مهره‌هایی که فاصله‌شان از یکدیگر آنچنان نیست که با خداحافظی یکی، از اسب مراد در آن وزن بیافتیم. درست مثل روس‌ها که معدن کشتی‌گیران نخبه در اوزان هفت‌گانه هستند و این‌طور نیست که در غیاب یک کشتی‌گیر نخبه، در جایگزینی وی دچار مشکل شوند. به واقع روس‌ها در رویکرد به مسابقات اروپایی، جهانی و المپیک، گزینه‌های مختلفی را مورد توجه قرار می‌دهند تا کشتی‌گیرانشان از حضور بی وقفه در میادین مختلف فرسوده و کشتی زده نشوند.

به هر حال امیدواریم حالا که کشتی ایران رویکرد به مربیان جوان را مورد توجه قرار داده تا المپیک لندن از آنان حمایت لازم را بعمل آورد تا آنان که با چم و خم قهرمانی آشنا هستند، این بار سنگین را به سرمنزل مقصود برسانند.

حجت‌الله اکبرآبادی