سالی که گذشت...

1– ماهواره امید: کسانی که پرتاب ماهواره امید را هدر دادن سرمایه مملکت توسط شخص یا طیف سیاسی خاص می‌دانند، یکی ‌دو دهه صبر کنند و تاثیر این کار را بر غرور و اعتماد به‌نفس نسل آینده ببینند. من شک ندارم که نسلی که امروز تازه دارد یاد می‌گیرد ماهواره را چطور بنویسد، در پی دست‌کم سه‌هزار سال اخترشناسی علمی نیاکانش و با اتکا به افتخاراتی مانند همین ماهواره امید، پایش را از جو زمین بیرون خواهد گذارد.

گذشته از این، فرایند طراحی، برنامه‌ریزی، ساخت و پرتاب ماهواره کار دو–سه ساله و فردی نیست که خوب و بدش نصیب شخصی خاص شود.

2– اختلالات موبایلی: اختلالات سیستم تلفن همراه کشور پارسال رکورد شکست. دیگر کم‌کم باید مثل کتاب اصول طب داخلی هاریسون، که به تحلیل انواع بیماری‌ها و عوارض پزشکی می‌پردازد، کتابی درباره انواع اختلالات ارتباطی تلفن همراه در ایران نوشت. عدم اتصال به‌دلایل مختلف (مشترک در دسترس نمی‌باشد، شماره مورد نظر شما در شبکه موجود نمی‌باشد، دستگاه مشترک موردنظر خاموش است و ... کافیست شماره همراه خودتان را چند بار بگیرید، این پیام‌ها و چند نوع دیگر را به‌ترتیب خواهید شنید!)، قطع ناگهانی ارتباط، تعویض ارتباط دو گفتگوکننده با زوج دیگر (این عارضه مختص محدوده جغرافیایی ایران است و تاکنون در دیگر نقاط جهان گزارش نشده)و آنتن‌دهی نامناسب برخی از این اختلالات هستند.

3– ساخت ابررایانه: ساخت نخستین ابررایانه (سوپرکامپیوتر) به‌دست پژوهشگران داخلی، ایران را وارد عرصه جدیدی در حوزه فناوری و پردازش جدید کرد و کشور به یکی دیگر از قله‌های فناوری‌های برتر (های‌تک) دست یافت. از آن جا که ساخت چنین دستگاهی، هر قدر هم که خرج آن شده باشد، برای کشور جز سود چیزی به‌همراه نمی‌آورد و هیچ خطر و زیانی را هم متوجه هیچ کس نمی‌کند، چرا باعث شد که رسانه‌های منتقد داخلی و خارجی توجه چندانی به آن نداشته باشند و به‌تبع آنها، موافقان هم خیلی این موفقیت را تحویل نگرفتند!

4– اینترنت: اگر سیر نزولی کیفیت خدمات اینترنت کشور به‌همین ترتیب پیش رود، حداکثر یکی‌دو سال دیگر این پرسش مصداق پیدا می‌کند. وزارت مربوطه هی وعده و وعید می‌دهد، اما واقعیت این است که یک جای کار بدجوری می‌لنگد. شایعات در مورد این‌که برخی مخصوصا نمی‌خواهند اینترنت پرسرعت در دسترس مردم باشد، بسیار است. شواهد هم گاهی این شایعه را تقویت می‌کنند تا رد. با وجود هزینه بالای اتصال به اینترنت در کشور (گاه چند ده برابر برخی از کشورها) کیفیت و سرعت بسیار پایین است (به‌طور متوسط چند ده بار کمتر.)

ارائه‌دهندگان اینترنت هوشمند بهتر است نام سرویسشان را بگذارند «اینترنت تنبل»! روزبه‌روز دریغ از دیروز، دیگر حتی گاه نمی‌توان به خط‌ها کانکت شد. شرکت‌های ارایه دهنده ‌ADSL‌ هم که هزار جور استدلال و محاسبه می‌کنند که این خط 50-60 ‌kbps‌ که بهتان داده‌اند، در حقیقت 512 ‌kbps‌ است و شما نمی‌فهمید! بعد همگی تقصیر را گردن دولت می‌اندازند که فضای رقابتی ایجاد نکرده و از ما پول‌های کلان می‌گیرد و نمی‌گذارد ما کارمان را بکنیم. ‌ ‌

5– یوتیوب و فیس بوک: باورتان می‌شود؟ پس از 3 سال محرومیت (نمی‌دانم ما از آنها محروم شدیم یا آنها از ما) یوتیوب و فیس‌بوک و چند سایت دیگر آزاد شدند! این خبر از آنجا مهم است که ما قبلا با فیلترگذاری اینترنتی سروکار داشتیم که تر و خشک را با هم می‌سوزاند. برای مثال اگر می‌خواستید به سایت دانشگاه ‌Sussex‌ اسکاتلند وارد شوید، شما را متهم به ورود به سایت غیراخلاقی می‌کرد و ممنوع از ورود!

6– تعرفه‌های گمرکی: دولت برای حمایت از تولیدکنندگان داخلی، به‌یکباره تعرفه‌های گمرکی واردات قطعات کامپیوتر و ابزارهای الحاقی را افزایش داد. تا اینجا درست، اما مشکل آنجاست که بسیاری از قطعات کامپیوتری (مانند تجهیزات شبکه) تولیدکننده داخلی ندارد و برخی نیز تنها یک یا دو تولیدکننده دارد که به فضای انحصاری می‌انجامد. فقط ما مانده‌ایم و قیمت‌های سرسام‌آور.

7– الکامپ و آیتکس: در عنوان، مخصوصا واژه «نمایشگاه» را ننوشتیم، چون اولی «فروشگاه» بود و دومی «خاموشگاه» یا «گردشگاه» یا ... اصلا ولش کن!

8- ‌!sale no mobarak‌: شاید به‌نظر شما چیزی نیاید، اما به‌نظر من مساله‌ای بسیار مهم است. نوروز آیینی است که جز شادی و دوستی و خوبی چیزی ندارد.

مردم ایران نزدیک به 500 میلیون پیامک تبریک سال نو برای هم فرستادند. نمی‌دانید چقدر خوشحال می‌شوم وقتی هم‌میهنان را شاد می‌بینم و زندگی را جاری. البته مهم‌ترین مساله ارسال چند صد میلیون پیامک نیست، بلکه دلیور شدن بخش اعظم آن توسط شرکت‌های مخابراتی دولتی و خصوصی است که به‌واقع شاهکار کرده‌اند! البته ناگفته نماند که با یک حساب سرانگشتی هم می‌توان حساب کرد که این کار سودی حدود 80‌ میلیارد ریالی را نصیب شرکت‌های مربوطه کرده است.