پناهنده به نقاشی

او با پشتکار و عشقی پایان ناپذیر به جایگاه و معرفتی از عشق رسید که جوهره و نماد آن را بخوبی می‌توان در آثار و تابلوهایش یافت، همان گونه که استاد خود می‌گوید: نقاشی تمام روزها، مرا از همه کارها باز می‌داشت؛ به طوری که نمی‌دانستم ساعت ها، روزها و هفته‌ها چگونه می‌گذرند.

هنوز هم درحال وهوای ساعت‌های فراموش نشدنی آن همه ظرافت، خط و رنگ، زمان را فراموش می‌کنم. این پناهگاه روانی، همه تنهایی‌های دوران زندگی پر ماجرای مرا آرامش بخشید وهرگز نیازی به هیچ دستاویزی نداشتم.

او در دوران پربار زندگی‌اش بدون هیچ وقفه‌ای نقاشی کرده  و با آن زیسته است و من خود روزهایی را دیده و شنیده‌ام که استاد بیش از 15 ساعت را با خط و رنگ گذراند ؛ کسی که  تنها نقاش ایرانی به‌ شمار می‌رفت که سال 1352 آثارش در کنار آثار استاد کمال‌الملک در مجلس شورای ملی به‌ معرض تماشا و نمایش گذاشته شد.

کاتوزیان نقاشی بود که همواره آثارش از سوی مردم و مخاطبان عام اجتماعی مورد استقبال مناسبی قرار می‌گرفت، هنوز هم دیوارهای بسیاری از منازل ایران و اهل هنر به یادگارهای استاد  آراسته است.

از سوی دیگر، توانایی و مهارت استاد در کشیدن پرتره بر کسی پوشیده نیست و بسیاری از منتقدان و علاقه‌مندان هنر نقاشی در این باره سخن گفته‌اند. 

کاتوزیان صاحب دنیایی بسیار وسیع و بی‌پایان بود همان‌طور که آخرین نمایشگاه خود را با پروازی جاودانه، جاودانه ساخت. استاد همیشه می‌گفت: تمامی لحظات زندگی‌ات را با ضرب قلموهایت جاودانه کن، چرا که خاطره خلق آنها هرگز فراموش نمی‌شود.... و بدرستی چنین شد؛ یاد وخاطره او همیشه در جهان باقی است. 

تکتم فرمانفرمایی