شاید او حرفه‌ای است!

آنچه خواندید نقل قول‌های مردم عادی نیست بلکه صحبت‌های برخی بازیگران، کارگردانان، مجریان، نویسندگان و... بود که در 2 روز بعد از تعطیلات با آنها تماس گرفته شد تا نظر آنها درباره برنامه‌های نوروزی سیما پرسیده شود.

همه این افراد کسانی بودند که مدام با تلویزیون کار می‌کنند و برخی از آنها پر کار نیز هستند. تماشای تلویزیون اصلا اجباری نیست و مردم این حق را دارند که وقت خود را با برنامه‌های این رسانه پرکنند یا از تماشای آن صرف‌نظر کنند اما وقتی قرار است فعالیت در تلویزیون تبدیل به حرفه‌ای درآمدزا شود، فردی که مدعی است حرفه‌ای است و تلویزیون بر محور کارهای او می‌چرخد باید به محل کار خود نیز نگاهی حرفه‌ای داشته باشد و مدام در حال رصد کردن آن باشد تا بتواند جایگاه خود را دراین رسانه فراگیر و حجیم پیدا کند.

این رصد کردن همه جانبه نشان می‌دهد که فرد حرفه ای برای کار خود ارزش قائل است و می‌خواهد بداند نسبت به دیگران در چه جایگاهی قرار گرفته است و اثری که او در ساخت آن سهیم بوده نسبت به آثار دیگر چه نقاط قوت و ضعفی دارد اما واقعیت این است افرادی که در ظاهر خود را «حرفه‌ای» می‌دانند در اصل تمایلی ندارند به کار خود حرفه‌ای نگاه کنند و گرنه با «افتخار» اعلام نمی‌کردند که «وقت» نداشتند در ایامی‌که تلویزیون شبانه روز برنامه‌هایی متنوع را با ساختارهای مختلف روی آنتن می‌فرستاد، تلویزیون تماشا کنند.

چگونه یک بازیگر به تماشای کارها و نوع بازی دیگر همکاران خود نمی‌نشیند و بعد ادعا می‌کند نقش آفرینی‌های او متفاوت است؟ چگونه یک کارگردان وقت نمی‌گذارد و فیلم‌ها و سریال‌های تلویزیونی را پیگیری نمی‌کند و بعد مدعی می‌شود آثار او در جلب مخاطب بی‌نظیر هستند و او می‌تواند پرکارترین کارگردان تلویزیون باشد؟ وقتی نویسنده، بازیگر، کارگردان و... برای دیدن تلویزیون وقت نمی‌گذراند چگونه می‌توانند کار خود را ارزیابی کنند و متوجه شوند حداقل نسبت به دیگر همکاران خود در چه جایگاهی قرار دارند؟ شاید به همین دلیل است که تله فیلم‌ها هر روز بیشتر از قبل به یکدیگر شبیه می‌شوند و یک بازیگر خیلی زود به بازیگری پرکار تبدیل می‌شود و در همه فیلم‌هایی که بازی می‌کند یک نوع بازی را به نمایش می‌گذارد و حتی گاهی گریم و لباسش هم شبیه هم می‌شود.

جالب اینجاست اگر از همین بازیگر سوال کنی که از چه بازیگرانی الگو گرفته است خیلی راحت جواب می‌دهد از هیچ‌کس الگو نگرفته و اگر هم ادعایش را کم کند فوری از بازیگرانی مانند آل پاچینو و رابرت دنیرو یاد می‌کند و به این نکته توجه نمی‌کند که این بازیگران را حتی کودکان هم می‌شناسند و او بهتر است برای خالی نبودن عریضه هم که شده از بازیگران جوان‌تری نام ببرد که در مدت کوتاهی توانسته‌اند در سطح بین‌الملل نام و آوازه‌ای به دست آورند.

نوروز تمام شبکه‌های تلویزیونی از برنامه‌های متنوع لبریز هستند.در این روزها همه نوع برنامه را می‌توان دید؛ از ترکیبی و مستند گرفته تا داستانی و نمایشی، از ایرانی گرفته تا خارجی، از آثار ملودرام گرفته تا کمدی و طنز، آثار کلاسیک همانقدر آنتن دارند که آثار مدرن و روز بنابراین یک آدم حرفه‌ای با اندکی وقت گذاشتن می‌تواند برای سالی که پیش رو دارد با نگاهی همه‌جانبه‌تر برنامه‌ریزی کند اما وقتی بازار تجارت داغ است کمتر کسی به تجربه‌های جدید که به جای درآمد، هزینه هم دارند فکر می‌کند.

وقتی بازار کار یک بازیگر، کارگردان، نویسنده و... گرم است او دیگر نیازی به بازبینی پرونده کاری خود و دیگر همکاران خود ندارد؛ ما چه می‌دانیم شاید او آنقدر به این گرمی ‌بازار اطمینان دارد که نیازی احساس نمی‌کند به محل کار خود هم سری بزند تا حداقل بداند در چه محیط و چگونه رسانه‌ای فعالیت دارد؛ شاید او حرفه‌ای است.

طاهره آشیانی