امام خمینی و آیت‌الله کاشانی

... در زمان کاشانی، مصدق اصل سیاست بود. جنبه‌های سیاسی جنبش قوی بود. در زمان کاشانی، هم به وی نوشتم و هم گفتم که باید جنبه‌های دینی را توجه کنید. نتوانستند یا نخواستند. ایشان به جای تقویت جنبه‌های دینی و به جای آن‌که جهات دینی را به جهات سیاسی غلبه بدهند خودشان سیاسی شدند. رئیس مجلس شدند که اشتباه بود. من گفتم که باید برای دین کار کنند نه آن‌که سیاسی بشوند. اما حالا جنبش در همه جهات، دینی است، اسلامی است. سیاست هم داخل آن است. اسلام دین سیاسی است و در بطن این جنبش است.

غلامرضا نجاتی، تاریخ سیاسی بیست و پنج ساله ایران، 2/338

برگزاری مجلس ختم توسط امام

پس از فوت آیت‌الله کاشانی، امام خمینی که معمولا برای کسی مجلس فاتحه برگزار نمی‌کرد، برای ایشان ختم گرفت که مراجع وقت تقلید نیز در آن شرکت جستند:

آیت‌الله کاشانی چند ماه پس از فوت آقای بروجردی فوت کرد و امام پس از آن فورا مجلس فاتحه اعلام کرد. مرحوم امام با این که حاضر نبود برای این مسائل پول خرج کند و فاتحه بگیرد زیرا ممکن بود عاملی برای مرجعیت و این گونه مسائل شود، اما برای آقای کاشانی بلافاصله یک روز فاتحه اعلام کرد و خودش هم آمد در مجلس فاتحه حاضر شد. این قضیه غیرعادی بود. منظورم این است که آقای کاشانی از این نظر مرد پاک و منزهی بود. تشییع آقای کاشانی مفصل نبود ولی فاتحه‌ای که از طرف امام در مسجد اعظم برگزار شد با عظمت بود و مراجع هم آمده بودند. به یاد ندارم که کسی غیر از امام برای رفتن کاشانی فاتحه گرفته باشد. شنیده بودم که امام و آقای کاشانی به هم علاقه‌مند بودند.

محمدرضا احمدی، خاطرات آیت‌الله محمدعلی گرامی، مرکز اسناد انقلاب اسلامی، ص 202.