انتقاد خرمشاهی وضیاء موحد ازنسخه تازه یاب غزل‌های حافظ

به گزارش مهر، وی افزود: فرض کسانی که می‌خواهند یک دیوان مصحح را شکل دهند، این است که ضبط اشعار حافظ از همه‌ ضبط‌ها دقیق‌تر است در حالی‌که هیچ معلوم نیست این‌گونه باشد یا نه و برخی از مصححان حتی به معیارهایی که تبیین کرده‌اند، وفادار نبوده‌اند. موحد ادامه داد: حافظ شعرهایی را دارد که به طور مسلم از آن اوست و به اعتبار این شعرها، شاعری طراز اول و جهانی است؛ اما بیت‌های زیادی وجود دارد که کار دسته‌جمعی است. با تصحیح قزوینی و غنی از دیوان حافظ تا حدودی این مساله روشن شده که چه اشعاری اشعار حافظ نیست. این حافظ پژوه خطاب به کسانی که به شیوه فردی در این زمینه فعالیت می‌کنند، گفت: دست از این مفردات بردارید و اگر خیال می‌کنید حافظ به سعی هرکس، حافظ اصلی است، اشتباه است همان‌طور که شکسپیر اصلی نداریم، حافظ اصلی هم نداریم. من فکر می‌کنم که اگر حتی نسخه‌ای به خط حافظ پیدا شود، ماجرای دستیابی به نسخه‌ اصلی از حافظ ختم نمی‌شود.

همچنین بهاء‌الدین خرمشاهی درباره این نسخه گفت: اصلا از کجا معلوم که حافظ در هر مصرعی بهترین را گفته است؟ ما حافظ مرکب داریم و کارهایی که حافظ ‌پژوهان کرده‌اند، ترکیبی است.

محمود عابدی هم گفت: در فاصله سال‌های 780 تا 807 هجری قمری آنچه به آل مظفر مربوط بوده از جمله شعرهای حافظ، ممنوع بود.

عابدی در عین حال این نسخه را قابل دفاع دانست و گفت: اگر علاء مرندی (گردآورنده غزل‌های حافظ) به عنوان شاعر و کاتب برای ما شناسایی و جایگاهش در تدوین این نسخه مشخص شود، این نکته ممکن است به غنای حافظ‌ پژوهی کمک می‌کند.