نفس خرس!

افرو سامورایی برای شروع بازی خوبی نیست. طرفداران بازی‌های اکشن سوم شخص در سبک شمشیر بازی که از دویل می کرای، نینجاگایدن، ‌God of War‌ و یا ‌Heavenly Sword‌ خوششان می‌آید، چشم امید زیادی به افروسامورایی داشتند. البته افرو آن‌قدرها بازی ضعیفی نیست اما در ژانری که چهار بازی فوق‌الذکر در آن می‌درخشند، عرضه کردن یک بازی خوب اصلا کافی نیست. ‌ ‌

ایده کاملا تکراری است. رفتن به سراغ نبردهای نینجایی و سامورایی ژاپنی درون‌مایه اصلی خیلی از بازی‌های اکشن سوم شخص بوده. به همین خاطر سازنده‌های بازی دو قدم در راستای تکراری نشدن بازی‌شان برداشته‌اند. اول این‌که از شخصیت اصلی یک سری انیمی معروف به همین نام استفاده کنند تا موفقیت و محبوبیت انیمی، طرفداران را به سراغ بازی هم بکشاند. تمهید دوم استفاده از گرافیک سل‌شید است که آمار نشان می‌دهد به شدت به مذاق جماعت بازی‌خور خوش می‌آید. البته افزودن چاشنی خشونت و خون و خون‌ریزی فانتزی هم غیرقابل اجتناب بوده است.

نکته جالب در مورد بازی افروسامورایی این‌جاست که در تمام زمینه‌های که دست به تکرار چیزهای امتحان پس‌داده زده، بازی خوب و قابل تحمل است. اما وقتی می‌خواهد حرف خودش را بزند اعصاب بازی‌کننده‌ها را خرد می‌کند.

سرعت بازی بسیار خوب است. هرچند که اگر افرو می‌توانست سریع‌تر حرکت کند و بدود بازی قابل تحمل‌تر می‌شد. طبق معمول تعداد زیادی دشمن شامل نینجا و سامورایی عجیب و غریب روی سرتان خراب می‌شوند که با زدن کلیدهای ضربه ضعیف و قوی و ترکیب‌های اتفاقی از آن‌ها، کارتان راه می‌افتد. چند ضرب‌ها متنوع هستند اما احتیاجی نیست همه‌شان را یاد بگیرید. حتی اگر چند ضرب‌هایی از بازی‌هایی نظیر ‌God of War‌ در یادتان باشد می‌توانید آن‌ها را اجرا کنید.

مهم‌ترین خصوصیت گیم‌پلی، قدرت آهسته کردن زمان مانند بازی‌های مکس‌پین یا ‌Stranglehold‌ است. با نگه‌داشتن یک کلید به حالت اسلوموشن وارد می‌شوید. در این حالت صحنه به‌صورت کاملا سینمایی و هنری سیاه و سفید می‌شود. در مدت زمانی که دشمن‌ها به‌صورت آهسته حرکت می‌کنند، شما می‌توانید هدف شمشیر افرو را به‌دقت تعیین کنید. به این ترتیب با توجه به جایی که شما برای زدن شمشیر انتخاب کرده باشید، بلایی سر دشمن‌ها می‌آید. این بلایا همانند نینجاگایدن، شامل تکه‌پاره شدن اعضای بدن حریفان می‌شود که بازی تاکید زیادی روی آن دارد.

به‌نظر می‌رسد استفاده از گرافیک کارتونی و انیمی‌وار یک نوع توجیه برای خشونت بیش از اندازه افروسامورایی باشد. بعضی وقت‌ها پس از این‌که در یک صحنه بیش از 30 نفر را تکه پاره کردید، ممکن است به این موضوع فکر کنید که چرا این روزها برای جلب مخاطب، بازی‌سازها مجبور به تاکید بیش از اندازه روی صحنه‌های خشن هستند که معمولا با لایه‌ای از افکت‌های گرافیکی به عنوان هنری کردن قضیه همراه می‌شوند؟ ‌ ‌

افرو سامورایی در معرفی سیستم مبارزه‌ها و اسلوموشن کاملا موفق است. شاید اگر بازی فقط محدود به همین مبارزه‌ها می‌شد، می‌توانستیم نمره بیشتری به افروسامورایی بدهیم. اما روند این بازی شامل بخش‌هایی دیگری هم می‌شود که هیچ‌کدام راضی‌کننده نیست. ضعیف‌ترین بخش در روند بازی افرو، غول‌آخرها هستند.

مبارزه با غول‌آخرها در نینجاگایدن کار سختی بود زیرا به‌سرعت واکنش نشان می‌دادند و میان برد و باخت تنها چند ثانیه تفاوت وجود داشت. در دویل‌می‌کرای اوضاع کاملا برعکس بود. برای شکست دادن غول‌ها باید از همه تکنیک‌ها و مهارت‌هایی که در بازی آموخته بودید، استفاده می‌کردید و ممکن بود هر مبارزه بیش از ده دقیقه طول بکشد.

غول‌آخرهای افروسامورایی چیزی بین این دو هستند. یعنی زمان مبارزه با آنها نسبتا طولانی است ولی برای پیروزی، بیشتر به صبر و حوصله و اعصاب راحت احتیاج دارید تا مهارت. هر مبارزه سه فاز مختلف دارد که در هر فاز، حریف حرکات اعصاب خردکن و یکنواختش را به‌صورت ناعادلانه‌ای آپگرید می‌کند. شما به‌عنوان بازی‌کننده دو دشمن اصلی در این مبارزه‌ها دارید. اول حرکت بسیار بد دوربین و دوم خود غول‌آخر! کشته شدن و تکرار ده باره این روند صبر و حوصله زیادی می‌طلبد.

حرکت دوربین در افروسامورایی یکی از نکات منفی اصلی بازی است که تاثیر زیادی روی همه قسمت‌ها گذاشته. حرکت دوربین به‌صورت دستی انجام می‌شود و اگر سرعت مبارزه کمی بیشتر از حالت عادی بشود، اصلا وقت نمی‌کنید دوربین را به‌موقع بچرخانید. به این ترتیب مبارزه با غول‌آخرها بسیار مشکل‌تر از آن چیزی می‌شود که باید باشد. هم‌چنین خیلی وقت‌ها به‌خاطر این‌که نمی‌بینید دشمن‌ها چطور در اطرافتان پخش شده‌اند، استفاده از قدرت نهایی گردنبند افرو به هیچ دردی نمی‌خورد چون تا بیایید دوربین را بچرخانید و ببینید دشمن‌ها کجا هستند، وقت تمام شده است.

افرو سامورایی هر چند وقت یک‌بار برای بیرون کشیدن بازی از روند اکشن یکنواخت، بخش‌هایی پرشی یا پلت‌فرمری هم ارائه می‌کند. روی این بخش‌ها اصلا کار نشده و وقتی برای بار پنجم از روی یک صخره به‌خاطر چرخش نامناسب دوربین و یا نپریدن درست افرو افتادید، به این نتیجه می‌رسید که بهتر است افرو در میان ده نینجا محاصره شده باشد تا این‌که بخواهد از صخره بالا برود.

اگر افرو سامورایی بازی نکردید، چیزی را از دست نداده‌اید به‌جز صدای خوب ساموئل ال‌جکسون در نقش افرو، روایت داستان جالب بازی و داستان‌هایی در مورد خرس‌ها و این‌که چقدر می‌توانند نفس‌شان را حبس کنند! اما در نهایت اگر هوس یک اکشن سوم شخص سریع کرده‌اید، نینجا گایدن و دویل‌می‌کرای انتخاب‌های بهتری هستند. بازی کردن افرو سامورایی به‌خاطر وجود صحنه‌های خشن به ‌هیچ وجه به سنین پایین توصیه نمی‌شود.

سید طه رسولی