بدون دولت

نگاهی به عملکرد شهرداری های موفق دنیا نشان می دهد که بهترین شیوه درآمد مستمر و پایدار ، دریافت عوارض و مالیات های محلی است که براساس قانون باید از املاک ، کالاها ، خدمات و درآمد افراد حقیقی و حقوقی گرفته شود.

کد خبر: ۲۳۸۷۳

این مالیات ، به طور مستقیم یا غیرمستقیم در مدتی محدود یا نامحدود و در سطح محلی ، منطقه ای و یا ملی دریافت شده و با نظارت مردم و دولت صرف هزینه ای می شود که نظم و رفاه اجتماعی را در شهرها برقرار کند. بنابر یک تقسیم بندی ، کارشناسان منابع درآمدی شهرداری ها در ایران را به 6دسته کلی تقسیم کرده اند. درآمدهای ناشی از عوارض عمومی که درآمدهای مستمری هستند، عوارض محلی خاص که در برخی از شهرها وصول می شوند، بهای خدمات و درآمد موسسات انتفاعی ، درآمدهای حاصل از وجوه و اموال شهرداری ، کمکهای اهدایی از سوی دولت و سازمان های دولتی و اعانات و کمکهای اهدایی اشخاص . اما از آنجا که دولت همه منابع درآمد شهرداری ها را به عوارض خاص محدود کرده است ، قوانین مربوط به منابع درآمد شهرداری نیازهای مالی شهرها را پاسخ نمی دهد. قوانین موجود در کشور به سالهای 1355-56 بازمی گردند. در حالی که هزینه ها مربوط به زمان حاضر است . با در نظر گرفتن تورم و شرایط اقتصادی کشور، این قوانین نمی توانند نیازهای مالی شهرداری ها را تامین کنند و باید مورد بازنگری قرار گیرند. نکته دیگر این است که در نظام پایدار درآمد شهری ، هزینه های شهری (خدمات روزمره و تعمیرات و نگهداری تاسیسات زیربنایی) به درآمدهایی وابسته اند که هیچ نوسانی ندارند ؛ اما تقریبا همه هزینه های شهری ما به درآمد ناپایدار عوارض ساختمان متکی است و این مساله موجب می شود در صورت قطع یا کاهش این درآمد نه تنها درآمدهای شهرداری تامین نشده و خدمات رسانی به مردم مختل شود؛ بلکه به دلیل عدم رسیدگی ، هزینه های جاری نیز افزایش یابند. با توجه به این احتمالات ناگوار ، دولتها نیز باید برای اداره شهرها ، نقش واقعی خود را ایفا کنند. دولت حتی اگر خود را به بهانه خودکفایی کنار کشیده باشد ، با به وجود آمدن بحران ها ، در اندک زمانی مجبور به دخالت مجدد در امور شهری می شود. با این تفاوت که باید در ازای این سهل انگاری ، هزینه های غیرمستقیم بسیار دیگری را متحمل شود. همان گونه که هزینه های تاثیرات نامطلوب اجتماعی و فرهنگی تراکم مازاد شهر تهران به هیچ عنوان قابل برآورد نیست . عملکرد دولتهای کشورهای مختلف نیز نشان می دهد که در هیچ کشوری ، تعدیل ساختار یا آزادسازی اقتصادی به معنای قطع شدن یا کم شدن دخالت مالی دولت در عرصه مدیریت شهری نبوده است . در امریکای شمالی ، به عنوان آزادترین کشور جهان در سال 1995 ، 38درصد از منابع درآمدی دولتهای محلی ناشی از کمکهای دولت مرکزی بوده است . در انگلستان این رقم 72درصد بوده ، در فرانسه 34درصد، در برزیل 30درصد و کمترین میزان کمکهای دولتی در دنیا حدود 20درصد بوده است . در کنار این آمارها ، شهرداری های کشور ما بیش از 5درصد از کمکهای دولتی سهم ندارند.