انقلاب در کشتار جمعی

وزارت دفاع آمریکا  پنتاگون، این روباتهای پرنده را برای پیروزی در جنگ علیه طالبان و القاعده بکار گرفته است و علاوه بر آن می‌کوشد بار دیگر همه ابزارهای خود را برای یافتن اسامه بن لادن رهبر پنهان شده القاعده امتحان کند.

از سال 2001، ارتش آمریکا شمار هواپیماهای بدون سرنشینی را که بر فراز عراق و افغانستان پرواز می‌کنند، 25 برابر کرده و تعداد آنها را به بیش از 5 هزار فروند رسانده است. از این هواپیماها از دهه 60 میلادی برای انجام ماموریت های جاسوسی و شناسایی استفاده می‌شد اما از سال 2002 از آنها برای بمباران و حملات مرگبار علیه دشمنان همچون هواپیماهای جنگنده نیز استفاده می‌شود.

هر یک از هواپیماهای بدون سرنشین «پرداتور» توان حمل  4موشک و 2 بمب 225 کیلوگرمی را دارد. این ویژگی موجب شده تا کارکرد این هواپیماها در زمینه بمباران و کشتار، از حالت ثانویه خارج شده و از اواسط سال 2008 میلادی به مهم‌ترین ماموریت آنها تبدیل شود.  با این حال، «رابرت گیتس» وزیر دفاع آمریکا  سال گذشته از «فقدان بینش و برنامه کافی» در پنتاگون برای بهره گیری موثر از اینگونه هواپیماها در بمبارانها  ابراز تاسف کرد.

وی گفت: «اینگونه هواپیماها برای بسیاری از جنگهای مدرن، ایده آل هستند و بطور مثال، از آنها می‌توان برای از بین بردن شورشیانی که در حال برنامه ریزی برای ایجاد تله انفجاری در یک خیابان و بالابردن میزان مخاطرات برای سربازان آمریکایی هستند، بخوبی بهره برد.»

بیش از 30 حمله با پرداتور از ماه آگوست - مرداد گذشته -‌  توسط آمریکا علیه پایگاههای القاعده در پاکستان انجام شده است. اولین اقدام جنگنده‌های آمریکایی نیز که دو روز پس از سوگند «باراک اوباما» به عنوان رئیس‌جمهور، از او مجوز گرفت، حمله فرامرزی با یک هواپیمای بدون سرنشین به یک منطقه کوهستانی پاکستان بود. از آن زمان تاکنون، چند حمله دیگر علیه مواضع شبه نظامیان طالبان انجام شده و کشته و زخمی شدن دهها نفر را به همراه داشته است.

کارشناسان معتقدند استفاده از هواپیماهای بدون سرنشین از بروز تنشهای دیپلماتیک میان آمریکا با متحدی همچون پاکستان که اجازه نمی‌دهد از فضای کشورش برای تهاجم استفاده شود، جلوگیری می‌کند.

«آندرو بروکس» ، تحلیلگر موسسه بین‌المللی برای مطالعات راهبردی در آمریکا در این باره گفت: «اگر یک هواپیمای دارای سرنشین، سرنگون و خلبان آن اسیر شود ، واکنش آمریکا وضعیتی ناآرام را بوجود خواهد آورد.»

به عقیده کارشناسان، بکارگیری هواپیماهای بدون سرنشین در درگیریها، بزرگترین انقلاب در زمینه کشتار جمعی از زمان پایان جنگ سرد است، زیرا این هواپیماها قابل دیدن نیستند و می‌توانند یک هدف را به مدت بیش از 24 ساعت و از ارتفاع بسیار بالا تحت نظر بگیرند. به عنوان مثال، «گلوبال هاوک» به ارتفاع 60 هزار پا برابر با 2/18 کیلومتر دست یافته است. در سال 2007، هواپیماهای بدون سرنشین آمریکا بیش از 60 هزار ساعت پرواز داشتند و شلیک 99 موشک را در کارنامه خود به ثبت رساندند.

 با این حال، بسیاری از کارشناسان تردید دارند ‌که اینگونه هواپیماها بتوانند بطور کامل جایگزین جنگنده‌های دارای سرنشین بشوند.  «گارث جنیکس»، کارشناس مجله «جینز» انگلیس که ویژه امور دفاعی است، می‌گوید که هنوز عوامل فنی و نیز، اخلاقی بسیاری وجود دارد که باید در مورد هواپیماهای بدون سرنشین به نتیجه برسد.  

مترجم: محمدرضا نادری گیسور
منبع: ال پاییس