موفقیت آثار خنده‌دار و کمدی

اوضاع اما چندان هم ناامیدکننده نبود. فیلم تازه بهرام بیضایی (پس از 9 سال)‌ در عین شایستگی توانست بر صدر جدول فروش تکیه بزند و ارتقای سلیقه عام را به رخ همگان بکشد. «سگ‌کشی» بدرستی نشان‌دهنده خلا بزرگ فیلمسازان برجسته سینمای ایران را در میانه میدان به رخ کشید.

سریال فیلم شده «مریم مقدس» شهریار بحرانی اثر دیگری بود که به لطف پخش مکرر تیزرهای تلویزیونی توانست مدت زیادی بر پرده بماند. فیلم، آشکارا بر سریال برتری دارد و سادگی آن باعث پیوند تماشاگر با مفاهیم معنوی می‌شود؛ هرچند تکنیک ضعیف و وجود برخی صحنه‌های کارتونی به اثر لطمه زده است.

سال 1380 از هر نظر سال ستاره‌هاست؛ ستاره‌های قدیمی همچون هاشم‌پور در آواز قو که به همراه نوستاره‌ای چون رادان به فروش فیلم کمک می‌کنند یا هدیه تهرانی که تا چند سال بعد حضورش در هر اثری تضمین‌کننده فروش آن است.

جمع چندین ستاره در «دختری به نام تندر» (شکیبایی، پیروزفر و پطروسیان)‌ و حتی یک خواننده پاپ (عقیلی)‌ در «پرپرواز» از هر نظر بر گرمای گیشه‌ها می‌افزاید. در این میان حتی فیلمی ساده و بی‌بازیگر همچون «زیر نور ماه» نیز مخاطب خود را می‌یابد. میرکریمی در این اثر در یکی از معدود دفعات در تاریخ سینمای ما به زندگی یک روحانی نزدیک می‌شود.

«موج‌ مرده» حاتمی‌کیا در پی جنجال‌های فراوان، سرانجام با حذف دقایقی مهم به اکران درمی‌آید و دقیقا به اندازه سکانس‌های باقیمانده‌اش قدر می‌بیند.

«آب و آتش» جیرانی نیز بی‌آن‌که دچار حذف ‌شود، از حساب و کتاب‌های نه چندان دقیق سازنده موفق «قرمز» آسیب می‌بیند، اما چندان هم بد نمی‌فروشد. مهدی صباغ‌زاده در «مارال» (شاید به عنوان آخرین فیلم پذیرفتنی‌اش)‌ به نفس افتادن توش و توان نخستین نسل از فیلمسازان پس از انقلاب را یادآور می‌شود، صباغ‌زاده پس از مارال آنقدر فیلم‌های بی‌پایه و اساس می‌سازد که آدم باورش نمی‌شود «خانه خلوت»‌را چنین کارگردانی ساخته باشد.

«شب‌های تهران» (فرهنگ)‌، چتری برای دو نفر (احمد امینی)‌، هزاران زن مثل من (رضا کریمی)‌، نیمه پنهان (میلانی)‌، باران(مجیدی)‌، مسافر ری (میرباقری)‌، ABC آفریقا (کیارستمی)‌، شب یلدا (پوراحمد)‌ و قطعه ناتمام (مازیار میری)‌ از فیلم‌های مهم یا پرفروش سال هستند.

علی شیرازی